983. Hadis
وعن ابن عمر رضي الله عنهما ، قَالَ : كَانَ رسول الله صلى الله عليه وسلم إِذَا سَافَرَ فَأقْبَلَ اللَّيْلُ، قَالَ: (( يَا أرْضُ، رَبِّي وَرَبُّكِ اللهُ ، أعُوذُ بِاللهِ مِنْ شَرِّكِ وَشَرِّ مَا فِيكِ ، وَشَرِّ مَا خُلِقَ فِيكِ ، وَشَرِّ مَا يَدِبُّ عَلَيْكِ ، وَأعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ أسَدٍ وَأسْوَدٍ ، وَمِنَ الحَيَّةِ وَالعَقْرَبِ ، وَمِنْ سَاكِنِ البَلَدِ ، وَمِنْ وَالِدٍ وَمَا وَلَدَ )) رواه أَبُو داود . وَ(( الأَسْوَدُ )) : الشَّخْصُ ، قَالَ الخَطَّابِيُّ : وَ(( سَاكِنُ البَلَدِ )) : هُمُ الجِنُّ الَّذِينَ هُمْ سُكَّانُ الأرْضِ . قَالَ : وَالبَلَد مِنَ الأرْضِ : مَا كَانَ مَأْوَى الحَيَوانِ ، وَإنْ لَمْ يَكُنْ فِيهِ بِنَاءٌ وَمَنَازلُ . قَالَ : وَيَحْتَمِلُ أنَّ المُرَادَ : (( بِالوَالِدِ )) إبليسُ : (( وَمَا وَلَدَ )) : الشَّيَاطِينُ .
İbn Ömer radıyallâhu anhümâ'dan rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem yolculukta iken gece bastırdığında şöyle derdi: “Ey yer! Benim Rabbim de senin Rabbin de Allah'tır. Senin şerrinden, senin içinde bulunanların şerrinden, sende yaratılmış olanların şerrinden ve senin üzerinde yürüyenlerin şerrinden Allah'a sığınırım. Aslanın, esved'in, yılanın ve akrebin şerrinden, belde sakinlerinden, doğurandan ve doğurduğundan da sana sığınırım.” Ebû Dâvûd rivayet etmiştir. el-Esvedü (الأَسْوَدُ) “karaltı, şahıs” demektir. Hattâbî dedi ki: Sâkinü'l-beledi (سَاكِنُ البَلَدِ) “yeryüzünün sakinleri olan cinler” demektir. Yine dedi ki: Yeryüzünde “beled”, içinde bina ve evler bulunmasa bile hayvanların barınağı olan yerdir. Yine dedi ki: el-Vâlid (الوَالِدِ) “doğuran” ile İblîs'in, ve mâ velede (وَمَا وَلَدَ) “ve doğurduğu” ile de şeytanların kastedilmiş olması muhtemeldir.