Binûn

Müslümanları Hor Görmenin Haram Kılınması Bâbı

Kaynak: Riyâzü's-Sâlihîn · İmam Nevevî · Riyâzü's-Sâlihîn (Fahl tahkiki) · Türkçe çeviri

1574. Hadis

وعن أَبي هريرة رضي الله عنه : أنَّ رسولَ اللهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ : (( بِحَسْبِ امْرِئٍ مِنَ الشَّرِّ أنْ يَحْقِرَ أَخَاهُ المُسْلِمَ )) . رواه مسلم ، وَقَدْ سبق قريباً بطوله .

Ebû Hüreyre radıyallâhu anh'den rivayet edildiğine göre Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Kişiye şer olarak Müslüman kardeşini hor görmesi yeter.” Müslim rivayet etmiştir; az önce uzun hâliyle geçmişti.

1575. Hadis

وعن ابن مسعودٍ رضي الله عنه ، عن النبيّ صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : (( لا يَدْخُلُ الجَنَّةَ مَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ مِنْ كِبْرٍ ! )) فَقَالَ رَجُلٌ : إنَّ الرَّجُلَ يُحِبُّ أَنْ يَكُونَ ثَوْبُهُ حَسَناً ، وَنَعْلُهُ حَسَنةً ، فَقَالَ : (( إنَّ اللهَ جَمِيلٌ يُحِبُّ الجَمَالَ ، الكِبْرُ : بَطَرُ الحَقِّ ، وَغَمْطُ النَّاسِ )) . رواه مسلم . ومعنى (( بَطَرُ الحَقِّ )) دَفْعُه ، (( وغَمْطُهُمْ )) : احْتِقَارُهُمْ ، وَقَدْ سَبَقَ بَيَانُهُ أوْضَحَ مِنْ هَذَا في باب الكِبْرِ .

İbn Mes'ûd radıyallâhu anh'den; Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'den rivayet edildi; buyurdu ki: “Kalbinde zerre ağırlığınca kibir bulunan kimse cennete giremez!” Bir adam: ‘İnsan elbisesinin güzel, ayakkabısının güzel olmasını sever’ dedi. Bunun üzerine [Resûlullah] şöyle buyurdu: “Şüphesiz Allah güzeldir, güzelliği sever. Kibir ise bataru'l-hakk (بَطَرُ الحَقِّ) ve gamtü'n-nâs'tır (غَمْطُ النَّاسِ).” Müslim rivayet etmiştir. Bataru'l-hakk (بَطَرُ الحَقِّ) “hakkı reddetmek”, gamtühüm (غَمْطُهُمْ) ise “onları hor görmek” demektir. Bunun daha açık izahı Kibir Bâbı'nda geçmişti.

1576. Hadis

وعن جُندب بن عبدِ الله رضي الله عنه قَالَ : قَالَ رسولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم : (( قَالَ رَجُلٌ : وَاللهِ لا يَغْفِرُ اللهُ لِفُلانٍ ، فَقَالَ اللهُ عز وجل : مَنْ ذا الَّذِي يَتَأَلَّى عَلَيَّ أنْ لا أغْفِرَ لِفُلانٍ ! فَإنِّي قَدْ غَفَرْتُ لَهُ ، وَاحْبَطْتُ عَمَلَكَ )) . رواه مسلم .

Cündüb b. Abdullah radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Bir adam: ‘Vallahi, Allah falancayı bağışlamaz’ dedi. Bunun üzerine Allah azze ve celle şöyle buyurdu: ‘Falancayı bağışlamayacağım diye benim adıma yemin ederek hüküm veren kim oluyor! Şüphesiz ben onu bağışladım, senin amelini ise boşa çıkardım.’” Müslim rivayet etmiştir.