307. Hadis
وعنه : أن رَسُول الله صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : (( لاَ يَمْنَعْ جَارٌ جَارَهُ أنْ يَغْرِزَ خَشَبَةً في جِدَارِهِ )) ، ثُمَّ يقُولُ أَبُو هريرة : مَا لِي أرَاكُمْ عَنْهَا مُعْرِضينَ ! وَاللهِ لأرْمِيَنَّ بِهَا بَيْنَ أكْتَافِكُمْ . مُتَّفَقٌ عَلَيهِ . رُوِيَ (( خَشَبَهُ )) بالإضَافَة وَالجمع . وَرُويَ (( خَشَبَةً )) بالتنوين عَلَى الإفرادِ . وقوله : مَا لي أراكم عَنْهَا مُعْرِضينَ : يَعْني عَنْ هذِهِ السُّنَّة .
Yine ondan rivayet edildiğine göre Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Hiçbir komşu, komşusunun kendi duvarına bir odun çakmasına engel olmasın.” Sonra Ebû Hüreyre şöyle derdi: “Ne oluyor ki sizi bundan yüz çevirmiş görüyorum! Vallahi onu omuzlarınızın arasına vuracağım.” Müttefekun aleyh. İzâfet ve çoğul olarak haşebehû (خَشَبَهُ) “odunlarını” şeklinde rivayet edildiği gibi, müfred üzerine tenvinle haşebeten (خَشَبَةً) “bir odun” şeklinde de rivayet edilmiştir. Onun “Ne oluyor ki sizi bundan yüz çevirmiş görüyorum” sözü, “bu sünnetten” demektir.