584. Hadis
عن أَبي هريرة رضي الله عنه : أنَّ رسول الله صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : (( لا يَتَمَنَّ أحَدُكُمُ المَوْتَ ، إمَّا مُحْسِناً فَلَعَلَّهُ يَزْدَادُ ، وَإمَّا مُسِيئاً فَلَعَلَّهُ يَسْتَعْتِبُ )) متفقٌ عَلَيْهِ ، وهذا لفظ البخاري . وفي رواية لمسلم عن أَبي هريرة رضي الله عنه ، عن رسول الله صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : (( لاَ يَتَمَنَّ أَحَدُكُمُ المَوْتَ ، وَلاَ يَدْعُ بِهِ مِنْ قَبْلِ أنْ يَأتِيَهُ ؛ إنَّهُ إِذَا مَاتَ انْقَطَعَ عَمَلُهُ ، وَإنَّهُ لاَ يَزِيدُ المُؤْمِنَ عُمُرُهُ إِلاَّ خَيْراً )) .
Ebû Hüreyre radıyallâhu anh'den rivayet edildiğine göre Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Sizden biriniz ölümü temenni etmesin! Zira o kişi ya iyilik yapan biridir, umulur ki [yaşadıkça] iyiliğini artırır; ya da kötülük yapan biridir, umulur ki [tövbe edip] Allah'ın rızasını kazanmaya çalışır.” Müttefekun aleyh; bu lafız Buhârî'nindir. Müslim'in Ebû Hüreyre radıyallâhu anh'den, onun da Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'den yaptığı bir rivayette şöyle buyurduğu nakledilmiştir: “Sizden biriniz ölümü temenni etmesin ve ölüm kendisine gelmeden önce onun için dua etmesin! Çünkü insan öldüğü zaman ameli kesilir; mü'minin ömrü ise kendisine hayırdan başka bir şey artırmaz.”
585. Hadis
وعن أنسٍ رضي الله عنه ، قَالَ : قَالَ رسولُ الله صلى الله عليه وسلم : (( لاَ يَتَمَنَّيَنَّ أحَدُكُمُ المَوْتَ لِضُرٍّ أصَابَهُ ، فَإنْ كَانَ لاَ بُدَّ فَاعِلاً ، فَلْيَقُلْ : اللَّهُمَّ أحْيِني مَا كَانَتِ الحَيَاةُ خَيْراً لي ، وَتَوَفَّنِي إِذَا كَانَت الوَفَاةُ خَيراً لي )) متفقٌ عَلَيْهِ .
Enes radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Sizden biriniz başına gelen bir sıkıntıdan dolayı sakın ölümü temenni etmesin. Eğer mutlaka yapacaksa şöyle desin: Allah'ım, yaşamak benim için hayırlı olduğu sürece beni yaşat; vefat etmek benim için hayırlı olduğunda da beni vefat ettir.” Müttefekun aleyh.
586. Hadis
وعن قيسِ بن أَبي حازم ، قَالَ : دَخَلْنَا عَلَى خَبَّاب بن الأرَتِّ رضي الله عنه نَعُودُهُ وَقَدِ اكْتَوَى سَبْعَ كَيَّاتٍ ، فَقَالَ : إنَّ أَصْحَابَنَا الَّذِينَ سَلَفُوا مَضَوْا ، وَلَمْ تَنْقُصْهُمُ الدُّنْيَا ، وَإنَّا أصَبْنَا مَا لاَ نَجِدُ لَهُ مَوْضِعاً إِلاَّ التُّرَابَ وَلولا أنَّ النبي صلى الله عليه وسلم نَهَانَا أنْ نَدْعُوَ بالمَوْتِ لَدَعَوْتُ بِهِ . ثُمَّ أتَيْنَاهُ مَرَّةً أُخْرَى وَهُوَ يَبْنِي حَائِطاً لَهُ ، فَقَالَ : إنَّ المُسْلِمَ لَيُؤْجَرُ فِي كُلِّ شَيْءٍ يُنْفِقُهُ إِلاَّ فِي شَيْءٍ يَجْعَلُهُ في هَذَا التُّرَابِ . متفقٌ عَلَيْهِ ، وهذا لفظ رواية البخاري .
Kays b. Ebû Hâzim'den rivayet edildi; dedi ki: Habbâb b. el-Eret radıyallâhu anh'i ziyaret etmek üzere yanına girdik; vücudunu yedi yerinden dağlatmıştı. Dedi ki: “Bizden önce geçen arkadaşlarımız dünyadan gittiler ve dünya onlardan hiçbir şey eksiltmedi. Biz ise toprağın dışındaki bir yere koyacak yer bulamadığımız kadar dünyalık elde ettik. Eğer Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem bize ölümü istemeyi yasaklamamış olsaydı, elbette onu isterdim.” Sonra kendisine ait bir duvarı örerken yanına bir kez daha geldik. Dedi ki: “Şüphesiz Müslüman, şu toprağa koyduğu şey dışında harcadığı her şeyden ecir alır.” Müttefekun aleyh; bu, Buhârî rivayetinin lafzıdır.