2375. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو بِشْرٍ، بَكْرُ بْنُ خَلَفٍ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، عَنْ دَاوُدَ بْنِ أَبِي هِنْدٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنِ النُّعْمَانِ بْنِ بَشِيرٍ، قَالَ انْطَلَقَ بِهِ أَبُوهُ يَحْمِلُهُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ اشْهَدْ أَنِّي قَدْ نَحَلْتُ النُّعْمَانَ مِنْ مَالِي كَذَا وَكَذَا . قَالَ " فَكُلَّ بَنِيكَ نَحَلْتَ مِثْلَ الَّذِي نَحَلْتَ النُّعْمَانَ " . قَالَ لاَ . قَالَ " فَأَشْهِدْ عَلَى هَذَا غَيْرِي " . قَالَ " أَلَيْسَ يَسُرُّكَ أَنْ يَكُونُوا لَكَ فِي الْبِرِّ سَوَاءً " . قَالَ بَلَى . قَالَ " فَلاَ إِذًا " .
Bize Ebû Bişr Bekr b. Halef anlattı. Bize Yezîd b. Zürey’ anlattı. (O) Dâvûd b. Ebî Hind’den, o Şa’bî’den, o da Nu’mân b. Beşîr’den naklederek anlattı. Dedi ki: Babası onu (Nu’mân’ı) yanına alıp —onu taşıyarak— Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’e götürdü ve dedi ki: "Şahit ol ki ben Nu’mân’a malımdan şunu ve şunu bağışladım." (Resûlullah): "Oğullarının hepsine Nu’mân’a bağışladığının benzerini bağışladın mı?" diye sordu. O: "Hayır," dedi. (Resûlullah): "Öyleyse buna benden başkasını şahit tut," buyurdu. (Sonra) şöyle devam etti: "Onların sana (saygı ve) iyilikte eşit olmaları seni sevindirmez mi?" O: "Elbette," dedi. (Resûlullah): "Öyleyse hayır (bunu yapma)," buyurdu.