وجدت بين مخلفات المؤلف أوراق شتى هي بعض المذكرات والتعليقات التي عوَّل عليها في كتابة تلك الفصول قبل أن ينشر أكثرها في مجلة الهداية الإسلامية سنة ١٣٤٨هـ، وقد عثرنا بين هذه الأوراق بورقة كتب فيها المؤلف هذه الأسطر، فإذا هي خير خاتمة لتلك الفصول النفيسة في الآثار النبوية:
Müellifin terekesi arasında, 1348 yılında çoğunu Mecelletü'l-Hidâyeti'l-İslâmiyye'de yayımlamadan önce bu bölümleri yazarken dayandığı birtakım notlar ve açıklamalar niteliğinde muhtelif evrak bulundu. Bu evrak arasında müellifin şu satırları yazdığı bir kâğıda rastladık ki, Hz. Peygamber'in eşyasına dair o değerli bölümler için en güzel hâtime (sonuç) niteliğindedir:
ليس في هذه الآثار ولا فيما أوردناه عنها من النصوص ما يبعث على الاسترابة في نسبتها إلى المقام النبوي الكريم، ولا يخفى أن كل شيء محتمل للصحة إذا لم يُلمز بطعن أو يُحفّ بشبهة واستفاضت به الأخبار كان حقيقًّا بأن تطمئن إليه النفوس وتتلقاه بالقبول، ولاسيما إذا كان أثرًا منسوبًا إليه ﷺ لا تؤمن فيه مغبة الشك والإنكار؛ ولهذا رأينا ذوي الحيطة من السلف ومن ائتم بهديهم في كل جيل يتحرجون عن المجازفة بالإنكار في مثل هذه الآثار، ويرون السلامة في قبولها والتسليم بها ما لم يمنع مانع.
Gerek bu eşyada gerekse onlar hakkında aktardığımız metinlerde, bunların Hz. Peygamber'in yüce makamına nispeti konusunda şüphe uyandıracak bir şey yoktur. Gizli değildir ki, sahih olma ihtimali taşıyan her şey, bir tenkitle kusurlanmamış veya bir şüpheyle kuşatılmamışsa ve hakkındaki haberler de yaygınlaşmışsa, gönüllerin ona mutmain olmasını ve hüsnükabulle karşılanmasını hak eder. Özellikle de bu, sallallâhu aleyhi ve sellem'e nispet edilen ve hakkında şüpheye düşüp inkâr etmenin akıbetinden emin olunamayan bir eser ise. İşte bu yüzdendir ki, seleften ihtiyat sahibi kimseler ile her nesilde onların yoluna uyanların, bu gibi eserler konusunda uluorta inkâra kalkışmaktan sakındıklarını ve bir engel bulunmadığı sürece bunları kabul edip teslimiyet göstermekte selamet gördüklerini müşahede ettik.