13. Hadis
حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَمِّهِ أَبِي سُهَيْلِ بْنِ مَالِكٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ قَالَ كُنْتُ أَرَى طِنْفِسَةً لِعَقِيلِ بْنِ أَبِي طَالِبٍ يَوْمَ الْجُمُعَةِ تُطْرَحُ إِلَى جِدَارِ الْمَسْجِدِ الْغَرْبِيِّ فَإِذَا غَشِيَ الطِّنْفِسَةَ كُلَّهَا ظِلُّ الْجِدَارِ خَرَجَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ وَصَلَّى الْجُمُعَةَ - قَالَ مَالِكٌ وَالِدُ أَبِي سُهَيْلٍ - ثُمَّ نَرْجِعُ بَعْدَ صَلاَةِ الْجُمُعَةِ فَنَقِيلُ قَائِلَةَ الضَّحَاءِ .
Bana Mâlik'ten; amcası Ebû Süheyl b. Mâlik'ten; babasından [nakledildiğine göre] o şöyle dedi: “Cuma günü Akîl b. Ebî Tâlib'in bir tınfisesinin (yaygısının) mescidin batı duvarına serildiğini görürdüm. Duvarın gölgesi tınfisenin tamamını kapladığında Ömer b. el-Hattâb çıkar ve Cuma namazını kıldırırdı.” - Ebû Süheyl'in babası Mâlik dedi ki: - “Sonra Cuma namazından sonra döner ve kuşluk uykusunu (kaylûleyi) uyurduk.”