541. Hadis
حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي النَّضْرِ، مَوْلَى عُمَرَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهَا أَمَرَتْ أَنْ يُمَرَّ عَلَيْهَا بِسَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ فِي الْمَسْجِدِ حِينَ مَاتَ لِتَدْعُوَ لَهُ فَأَنْكَرَ ذَلِكَ النَّاسُ عَلَيْهَا فَقَالَتْ عَائِشَةُ مَا أَسْرَعَ النَّاسَ مَا صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى سُهَيْلِ ابْنِ بَيْضَاءَ إِلاَّ فِي الْمَسْجِدِ .
Yahya bana Mâlik'ten anlattı; o Ömer b. Ubeydullah'ın mevlası Ebu'n-Nadr'dan; o Peygamber (s.a.v.)'in eşi Aişe'den (şöyle nakletti): Sa'd b. Ebî Vakkâs vefat ettiğinde, Aişe ona dua etmek için cenazenin (kendi odasının önünden geçirilerek) mescide getirilmesini emretti. İnsanlar buna karşı çıktılar (yadırgadılar). Bunun üzerine Aişe şöyle dedi: "İnsanlar ne kadar da aceleci! (Oysa) Resulullah (s.a.v.) Süheyl b. Beydâ'nın cenaze namazını ancak mescidin içinde kıldı."