970. Hadis
حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ رَجُلٍ، مِنْ أَهْلِ الْكُوفَةِ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، كَتَبَ إِلَى عَامِلِ جَيْشٍ كَانَ بَعَثَهُ إِنَّهُ بَلَغَنِي أَنَّ رِجَالاً مِنْكُمْ يَطْلُبُونَ الْعِلْجَ حَتَّى إِذَا أَسْنَدَ فِي الْجَبَلِ وَامْتَنَعَ قَالَ رَجُلٌ مَطْرَسْ - يَقُولَ لاَ تَخَفْ - فَإِذَا أَدْرَكَهُ قَتَلَهُ وَإِنِّي وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لاَ أَعْلَمُ مَكَانَ وَاحِدٍ فَعَلَ ذَلِكَ إِلاَّ ضَرَبْتُ عُنُقَهُ . قَالَ يَحْيَى سَمِعْتُ مَالِكًا يَقُولُ لَيْسَ هَذَا الْحَدِيثُ بِالْمُجْتَمَعِ عَلَيْهِ وَلَيْسَ عَلَيْهِ الْعَمَلُ . وَسُئِلَ مَالِكٌ عَنِ الإِشَارَةِ بِالأَمَانِ أَهِيَ بِمَنْزِلَةِ الْكَلاَمِ فَقَالَ نَعَمْ وَإِنِّي أَرَى أَنْ يُتَقَدَّمَ إِلَى الْجُيُوشِ أَنْ لاَ تَقْتُلُوا أَحَدًا أَشَارُوا إِلَيْهِ بِالأَمَانِ لأَنَّ الإِشَارَةَ عِنْدِي بِمَنْزِلَةِ الْكَلاَمِ وَإِنَّهُ بَلَغَنِي أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ قَالَ مَا خَتَرَ قَوْمٌ بِالْعَهْدِ إِلاَّ سَلَّطَ اللَّهُ عَلَيْهِمُ الْعَدُوَّ .
Bana Yahya, Mâlik'ten anlattı; Kufe halkından bir adamdan; Ömer b. Hattab, gönderdiği bir ordunun komutanına (şöyle) yazmış: “Bana ulaştığına göre sizden bazı adamlar, (düşman askeri olan) kafiri kovalıyor. O, dağa sığınıp kendini korumaya alınca, (sizden) bir adam ‘metres’ —yani ‘korkma’— diyor. Sonra onu yakaladığında öldürüyor. Nefsim elinde olan (Allah)’a yemin olsun ki, böyle yapan birini bilirsem mutlaka boynunu vururum.” Yahya dedi ki: Mâlik’in şöyle dediğini işittim: “Bu hadis üzerinde ittifak edilmemiştir ve amel buna göre değildir.” Mâlik’e, eman vermek için yapılan işaretin söz yerine geçip geçmeyeceği soruldu. “Evet,” dedi. “Bence ordulara, eman işareti verdikleri hiç kimseyi öldürmemeleri emredilmelidir. Çünkü işaret benim yanımda söz mesabesindedir. Bana ulaştığına göre Abdullah b. Abbas şöyle demiş: ‘Bir kavim ahdi bozarsa (hıyanet ederse), Allah mutlaka düşmanı onlara musallat eder.’”