206. Hadis
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ سَأَلَ ابْنَ شِهَابٍ وَنَافِعًا مَوْلَى ابْنِ عُمَرَ عَنْ رَجُلٍ، دَخَلَ مَعَ الإِمَامِ فِي الصَّلاَةِ وَقَدْ سَبَقَهُ الإِمَامُ بِرَكْعَةٍ أَيَتَشَهَّدُ مَعَهُ فِي الرَّكْعَتَيْنِ وَالأَرْبَعِ وَإِنْ كَانَ ذَلِكَ لَهُ وِتْرًا فَقَالاَ لِيَتَشَهَّدْ مَعَهُ . قَالَ مَالِكٌ وَهُوَ الأَمْرُ عِنْدَنَا .
Ve bana Mâlik'ten anlattı; onun İbn Şihâb'a ve İbn Ömer'in azatlısı Nâfi'ye, imam namazdayken onunla (namaza) giren, (ancak) imamın kendisini bir rekat geçtiği bir adam hakkında sorduğunu: “Bu adam, iki ve dört (rekatların sonundaki oturuşlarda) imamla birlikte teşehhüdde bulunur mu? Bu durum onun için (sayıca) tek olsa bile?” Her ikisi de: “Onunla birlikte teşehhüdde bulunsun” dediler. Mâlik dedi ki: “Bizim katımızdaki hüküm de budur.”