1846. Hadis
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، قَالَ بَلَغَنِي أَنَّ مِسْكِينًا، اسْتَطْعَمَ عَائِشَةَ أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ وَبَيْنَ يَدَيْهَا عِنَبٌ فَقَالَتْ لإِنْسَانٍ خُذْ حَبَّةً فَأَعْطِهِ إِيَّاهَا فَجَعَلَ يَنْظُرُ إِلَيْهَا وَيَعْجَبُ فَقَالَتْ عَائِشَةُ أَتَعْجَبُ كَمْ تَرَى فِي هَذِهِ الْحَبَّةِ مِنْ مِثْقَالِ ذَرَّةٍ
Ve bana Mâlik'ten anlattı ki; ona ulaştığına göre müminlerin annesi Âişe'nin önünde üzüm varken bir yoksul ondan yiyecek istedi. Âişe (yanındaki) birine: “Bir tane al ve ona ver” dedi. Adam o taneye bakmaya ve (küçüklüğüne) şaşırmaya başladı. Âişe: “Şaşırıyor musun? Sen bu tanenin içinde kaç zerre ağırlığı (hayır) olduğunu sanıyorsun?” dedi.