272. Hadis
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّهُ قَالَ كُنْتُ مَعَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ بِمَكَّةَ وَالسَّمَاءُ مُغِيمَةٌ فَخَشِيَ عَبْدُ اللَّهِ الصُّبْحَ فَأَوْتَرَ بِوَاحِدَةٍ ثُمَّ انْكَشَفَ الْغَيْمُ فَرَأَى أَنَّ عَلَيْهِ لَيْلاً فَشَفَعَ بِوَاحِدَةٍ ثُمَّ صَلَّى بَعْدَ ذَلِكَ رَكْعَتَيْنِ رَكْعَتَيْنِ فَلَمَّا خَشِيَ الصُّبْحَ أَوْتَرَ بِوَاحِدَةٍ .
Ve bana Mâlik'ten anlattı; Nâfi'den; onun şöyle dediğini: “Abdullah b. Ömer ile birlikte Mekke'de idim. Gökyüzü bulutluydu. Abdullah sabahın olmasından korktu ve bir rekat ile vitir kıldı. Sonra bulutlar dağıldı ve (hâlâ) gece olduğunu gördü. Bunun üzerine (kıldığı o bir rekata) bir rekat daha ekleyip çiftledi. Ondan sonra ikişer ikişer namaz kıldı. Sabahın olmasından korkunca (tekrar) bir rekat ile vitir kıldı.”