361. Hadis
وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، أَنَّهُ قَالَ دَخَلْتُ عَلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ بِالْهَاجِرَةِ فَوَجَدْتُهُ يُسَبِّحُ فَقُمْتُ وَرَاءَهُ فَقَرَّبَنِي حَتَّى جَعَلَنِي حِذَاءَهُ عَنْ يَمِينِهِ فَلَمَّا جَاءَ يَرْفَأُ تَأَخَّرْتُ فَصَفَفْنَا وَرَاءَهُ .
Ve bana Mâlik'ten; İbn Şihab'dan; Ubeydullah b. Abdullah b. Utbe'den şöyle dediği rivayet edildi: “Ömer b. el-Hattab'ın yanına kuşluk vaktinde girdim. Onu nafile namaz kılarken buldum. Hemen arkasında durdum. Beni kendisine yaklaştırdı ve sağ tarafına, hizasına aldı. Yarfa geldiğinde ben geri çekildim ve ikimiz onun arkasında saf tuttuk.”