824. Hadis
عن ابن عمر رضي الله عنهما ، قَالَ : قَالَ رسول الله صلى الله عليه وسلم : (( لا يُقِيمَنَّ أحَدُكُمْ رَجُلاً مِنْ مَجْلِسِهِ ثُمَّ يَجْلِسُ فِيهِ ، وَلكِنْ تَوَسَّعُوا وَتَفَسَّحُوا )) وكَانَ ابْنُ عُمَرَ إِذَا قَامَ لَهُ رَجُلٌ مِنْ مَجْلِسِهِ لَمْ يَجْلِسْ فِيهِ . متفقٌ عَلَيْهِ .
İbn Ömer radıyallâhu anhümâ'dan rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Sizden biriniz bir kimseyi oturduğu yerden kaldırıp da oraya oturmasın; fakat açılın ve yer verin.” İbn Ömer, bir kimse kendisi için yerinden kalktığında oraya oturmazdı. Müttefekun aleyh.
825. Hadis
وعن أَبي هريرة رضي الله عنه : أنَّ رسول الله صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : (( إِذَا قَامَ أَحَدُكُمْ مِنْ مَجْلِسٍ ، ثُمَّ رَجَعَ إِلَيْهِ ، فَهُوَ أَحَقُّ بِهِ )) رواه مسلم .
Ebû Hüreyre radıyallâhu anh'den rivayet edildiğine göre Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Sizden biri oturduğu yerden kalkıp sonra oraya geri dönerse, oraya oturmaya en çok o hak sahibidir.” Müslim rivayet etmiştir.
826. Hadis
وعن جابر بن سَمُرَة رضي الله عنهما ، قَالَ : كُنَّا إِذَا أَتَيْنَا النَّبيَّ صلى الله عليه وسلم ، جلَسَ أحَدُنَا حَيْثُ يَنْتَهِي . رواه أَبُو داود والترمذي ، وقال : (( حديث حسن )) .
Câbir b. Semüre radıyallâhu anhümâ'dan rivayet edildi; dedi ki: Biz Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'in yanına geldiğimizde, her birimiz meclisin son bulduğu yere otururdu. Ebû Dâvûd ve Tirmizî rivayet etmiş; Tirmizî “Hasen bir hadistir” demiştir.
827. Hadis
وعن أَبي عبد الله سَلْمَان الفارسي رضي الله عنه ، قَالَ : قَالَ رسول الله صلى الله عليه وسلم : (( لاَ يَغْتَسِلُ رَجُلٌ يَوْمَ الْجُمُعَةِ، وَيَتَطهَّرُ مَا اسْتَطَاعَ مِنْ طُهْرٍ ، وَيَدَّهِنُ مِنْ دُهْنِهِ، أَوْ يَمَسُّ مِنْ طِيب بَيْتِهِ ، ثُمَّ يَخْرُجُ فَلاَ يُفَرِّقُ بَيْنَ اثْنَينِ ، ثُمَّ يُصَلِّي مَا كُتِبَ لَهُ ، ثُمَّ يُنْصِتُ إِذَا تَكَلَّمَ الإمَامُ ، إِلاَّ غُفِرَ لَهُ مَا بَيْنَهُ وَبَيْنَ الجُمُعَةِ الأُخْرَى )) رواه البخاري .
Ebû Abdullah Selmân el-Fârisî radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Bir kimse cuma günü gusleder, gücü yettiğince temizlenir, kendi yağından sürünür ya da evindeki güzel kokudan sürer, sonra çıkıp iki kişinin arasına girmez, ardından kendisi için takdir edilen namazı kılar, sonra da imam konuşurken susup dinlerse, o cuma ile diğer cuma arasındaki günahları mutlaka bağışlanır.” Buhârî rivayet etmiştir.
828. Hadis
وعن عمرو بن شُعَيْب، عن أبيهِ، عن جَدِّهِ رضي الله عنه : أنَّ رسول الله صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : (( لاَ يَحِلُّ لِرَجُلٍ أنْ يُفَرِّقَ بَيْنَ اثْنَيْنِ إِلاَّ بإذْنِهِمَا )) رواه أَبُو داود والترمذي ، وقال: (( حديث حسن )) . وفي رواية لأبي داود : (( لاَ يُجْلسُ بَيْنَ رَجُلَيْنِ إِلاَّ بِإذْنِهِمَا )) .
Amr b. Şu'ayb'dan; babasından; dedesi radıyallâhu anh'den rivayet edildiğine göre Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Bir kimsenin, izinleri olmaksızın iki kişinin arasını ayırması helâl olmaz.” Ebû Dâvûd ve Tirmizî rivayet etmiş; Tirmizî “Hasen bir hadistir” demiştir. Ebû Dâvûd'un bir rivayetinde ise şöyledir: “İzinleri olmaksızın iki kişinin arasına oturulmaz.”
829. Hadis
وعن حذيفة بن اليمان رضي الله عنه : أنَّ رسول الله صلى الله عليه وسلم لَعَنَ مَنْ جَلَسَ وَسَطَ الحَلْقَةِ . رواه أَبُو داود بإسنادٍ حسن . وروى الترمذي عن أبي مِجْلَزٍ : أنَّ رَجُلاً قَعَدَ وَسَطَ حَلْقَةٍ ، فَقَالَ حُذَيْفَةُ : مَلْعُونٌ عَلَى لِسَانِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم - أَوْ لَعَنَ اللهُ عَلَى لِسَانِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم - مَنْ جَلَسَ وَسَطَ الحَلْقَةِ . قَالَ الترمذي : (( حديث حسن صحيح )) .
Huzeyfe b. el-Yemân radıyallâhu anh'den rivayet edildiğine göre: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem halkanın ortasına oturan kimseye lânet etmiştir. Ebû Dâvûd hasen bir isnadla rivayet etmiştir. Tirmizî de Ebû Miclez'den şöyle rivayet etmiştir: Bir adam halkanın ortasına oturdu. Bunun üzerine Huzeyfe şöyle dedi: Halkanın ortasına oturan kimse Muhammed sallallâhu aleyhi ve sellem'in diliyle lânetlenmiştir -ya da Allah, Muhammed sallallâhu aleyhi ve sellem'in diliyle ona lânet etmiştir-. Tirmizî “Hasen sahih bir hadistir” demiştir.
830. Hadis
وعن أَبي سعيدٍ الخدريِّ رضي الله عنه ، قَالَ : سَمِعْتُ رسول الله صلى الله عليه وسلم ، يقول : (( خَيْرُ المَجَالِسِ أوْسَعُهَا )) رواه أَبُو داود بإسنادٍ صحيح عَلَى شرط البخاري .
Ebû Saîd el-Hudrî radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'i şöyle derken işittim: “Meclislerin en hayırlısı en geniş olanıdır.” Ebû Dâvûd, Buhârî'nin şartına uygun sahih bir isnadla rivayet etmiştir.
831. Hadis
وعن أَبي هريرة رضي الله عنه ، قَالَ : قَالَ رسول الله صلى الله عليه وسلم : (( مَنْ جَلَسَ في مَجْلِسٍ ، فَكَثُرَ فِيهِ لَغَطُهُ فَقَالَ قَبْلَ أنْ يَقُومَ مِنْ مَجْلِسِهِ ذَلِكَ : سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ ، أشْهَدُ أنْ لا إلهَ إِلاَّ أنْتَ ، أسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إلَيْكَ ، إِلاَّ غُفِرَ لَهُ مَا كَانَ في مَجْلِسِهِ ذَلِكَ )) رواه الترمذي ، وقال : (( حديث حسن صحيح )) .
Ebû Hüreyre radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Kim bir mecliste oturur da orada boş ve faydasız sözleri çoğalır, fakat o meclisinden kalkmadan önce: ‘Allah'ım! Seni hamdinle tesbih ederim. Senden başka ilâh olmadığına şahitlik ederim. Senden mağfiret diler ve Sana tövbe ederim’ derse, o mecliste işlediği kusurlar mutlaka bağışlanır.” Tirmizî rivayet etmiş ve “Hasen sahih bir hadistir” demiştir.
832. Hadis
وعن أَبي بَرْزَة رضي الله عنه ، قَالَ : كَانَ رسول الله صلى الله عليه وسلم يقولُ بأَخَرَةٍ إِذَا أرَادَ أنْ يَقُومَ مِنَ الْمَجْلِسِ : (( سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وبِحَمْدِكَ ، أشْهَدُ أنْ لا إلهَ إِلاَّ أنتَ أسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إليكَ )) فَقَالَ رَجُلٌ : يَا رسولَ الله ، إنَّكَ لَتَقُولُ قَوْلاً مَا كُنْتَ تَقُولُهُ فِيمَا مَضَى ؟ قَالَ : (( ذَلِكَ كَفَّارَةٌ لِمَا يَكُونُ في المَجْلِسِ )) رواه أَبُو داود ، ورواه الحاكم أَبُو عبد الله في " المستدرك " من رواية عائشة رضي الله عنها وقال : (( صحيح الإسناد )) .
Ebû Berze radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem ömrünün sonlarına doğru meclisten kalkmak istediğinde şöyle buyururdu: “Allah'ım! Seni hamdinle tesbih ederim. Senden başka ilâh olmadığına şahitlik ederim. Senden mağfiret diler ve Sana tövbe ederim.” Bir adam: ‘Yâ Resûlallah! Geçmişte söylemediğin bir sözü söylüyorsun?’ dedi. Buyurdu ki: “Bu, mecliste meydana gelen kusurlar için bir kefârettir.” Ebû Dâvûd rivayet etmiştir. Hâkim Ebû Abdullah da el-Müstedrek'te Âişe radıyallâhu anhâ'nın rivayetinden nakletmiş ve “İsnadı sahihtir” demiştir.
833. Hadis
وعن ابن عمر رضي الله عنهما ، قَالَ : قَلَّمَا كَانَ رسول الله صلى الله عليه وسلم يَقُومُ مِنْ مَجْلِسٍ حَتَّى يَدْعُوَ بِهؤلاء الدَّعَواتِ : (( اللَّهُمَّ اقْسِمْ لَنَا مِنْ خَشْيَتِكَ مَا تَحُولُ بِهِ بَيْنَنَا وَبَيْنَ مَعَاصِيكَ ، وَمِنْ طَاعَتِكَ مَا تُبَلِّغُنَا بِهِ جَنَّتَكَ ، وَمِنَ الْيَقِينِ مَا تُهَوِّنُ عَلَيْنَا مَصَائِبَ الدُّنْيَا ، اللَّهُمَّ مَتِّعْنَا بأسْمَاعِنا ، وَأَبْصَارِنَا ، وقُوَّتِنَا مَا أحْيَيْتَنَا ، وَاجْعَلْهُ الوارثَ مِنَّا ، وَاجْعَلْ ثَأرَنَا عَلَى مَنْ ظَلَمَنَا ، وَانْصُرْنَا عَلَى مَنْ عَادَانَا ، وَلاَ تَجْعَلْ مُصيبَتَنَا فِي دِينِنَا ، وَلاَ تَجْعَلِ الدُّنْيَا أَكْبَرَ هَمِّنَا ، وَلاَ مَبْلَغَ عِلْمِنَا ، وَلاَ تُسَلِّطْ عَلَيْنَا مَنْ لاَ يَرْحَمُنَا )) رواه الترمذي ، وقال : (( حديث حسن )) .
İbn Ömer radıyallâhu anhümâ'dan rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem bir meclisten şu duaları okumadan nadiren kalkardı: “Allah'ım! Bize, bizimle günahların arasına engel koyacak kadar korkundan; bizi cennetine ulaştıracak kadar itaatinden; dünya musibetlerini bize kolaylaştıracak kadar yakînden (kesin imandan) pay ver. Allah'ım! Bizi yaşattığın müddetçe kulaklarımızdan, gözlerimizden ve kuvvetimizden bizi faydalandır ve bunları bizden geriye kalan vâris kıl (ölene dek sağlam bırak). İntikamımızı bize zulmedenlerden al, bize düşmanlık edenlere karşı bize yardım et. Musibetimizi dinimizde kılma. Dünyayı en büyük derdimiz ve ilmimizin son noktası yapma. Bize merhamet etmeyecek kimseleri üzerimize musallat etme.” Tirmizî rivayet etmiş ve “Hasen bir hadistir” demiştir.
834. Hadis
وعن أَبي هريرة رضي الله عنه ، قَالَ : قَالَ رسول الله صلى الله عليه وسلم : (( مَا مِنْ قَوْمٍ يَقُومُونَ مِنْ مَجْلِسٍ لاَ يَذْكُرُونَ الله تَعَالَى فِيهِ ، إِلاَّ قَامُوا عَنْ مِثْل جِيفَةِ حِمَارٍ ، وَكَانَ لَهُمْ حَسْرَةٌ )) رواه أَبُو داود بإسنادٍ صحيح .
Ebû Hüreyre radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Bir topluluk ki oturdukları bir mecliste Allah Teâlâ'yı zikretmeden kalkarlarsa, ancak bir eşek leşinin başından kalkmış gibi olurlar ve bu meclis onlar için bir pişmanlık olur.” Ebû Dâvûd sahih bir isnadla rivayet etmiştir.
835. Hadis
وعنه ، عن النبيِّ صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : (( مَا جَلَسَ قَوْمٌ مَجْلِساً لَمْ يَذْكُرُوا الله تَعَالَى فِيهِ ، وَلَمْ يُصَلُّوا عَلَى نَبِيِّهِمْ فِيهِ ، إِلاَّ كَانَ عَلَيْهِمْ تِرَةٌ ؛ فَإنْ شَاءَ عَذَّبَهُمْ ، وَإنْ شَاءَ غَفَرَ لَهُمْ )) رواه الترمذي ، وقال : (( حديث حسن )) .
Yine ondan; Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'den rivayet edildi; şöyle buyurdu: “Bir topluluk bir mecliste oturur da orada Allah Teâlâ'yı zikretmez ve Peygamberlerine salât getirmezlerse, bu meclis onlar için mutlaka bir eksiklik ve hasret olur; [Allah] dilerse onlara azap eder, dilerse onları bağışlar.” Tirmizî rivayet etmiş ve “Hasen bir hadistir” demiştir.
836. Hadis
وعنه ، عن رسول الله صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : (( مَنْ قَعَدَ مَقْعَداً لَمْ يَذْكُر الله تَعَالَى فِيهِ كَانَتْ عَلَيْهِ مِنَ اللهِ تِرَةٌ ، وَمَنْ اضْطَجَعَ مَضْجَعَاً لاَ يَذْكُرُ الله تَعَالَى فِيهِ كَانَتْ عَلَيْهِ مِنَ اللهِ تِرَةٌ )) رواه أَبُو داود . وَقَدْ سبق قريباً ، وشَرَحْنَا (( التِّرَة )) فِيهِ .
Yine ondan; Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'den rivayet edildi; şöyle buyurdu: “Kim bir yerde oturur da orada Allah Teâlâ'yı zikretmezse, onun için Allah katında bir eksiklik ve pişmanlık olur. Kim de bir yere uzanır da orada Allah Teâlâ'yı zikretmezse, onun için Allah katında bir eksiklik ve pişmanlık olur.” Ebû Dâvûd rivayet etmiştir. Bu hadis az önce geçmiş ve orada et-tire (التِّرَة) kelimesini açıklamıştık.