832. Hadis
وعن أَبي بَرْزَة رضي الله عنه ، قَالَ : كَانَ رسول الله صلى الله عليه وسلم يقولُ بأَخَرَةٍ إِذَا أرَادَ أنْ يَقُومَ مِنَ الْمَجْلِسِ : (( سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وبِحَمْدِكَ ، أشْهَدُ أنْ لا إلهَ إِلاَّ أنتَ أسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إليكَ )) فَقَالَ رَجُلٌ : يَا رسولَ الله ، إنَّكَ لَتَقُولُ قَوْلاً مَا كُنْتَ تَقُولُهُ فِيمَا مَضَى ؟ قَالَ : (( ذَلِكَ كَفَّارَةٌ لِمَا يَكُونُ في المَجْلِسِ )) رواه أَبُو داود ، ورواه الحاكم أَبُو عبد الله في " المستدرك " من رواية عائشة رضي الله عنها وقال : (( صحيح الإسناد )) .
Ebû Berze radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem ömrünün sonlarına doğru meclisten kalkmak istediğinde şöyle buyururdu: “Allah'ım! Seni hamdinle tesbih ederim. Senden başka ilâh olmadığına şahitlik ederim. Senden mağfiret diler ve Sana tövbe ederim.” Bir adam: ‘Yâ Resûlallah! Geçmişte söylemediğin bir sözü söylüyorsun?’ dedi. Buyurdu ki: “Bu, mecliste meydana gelen kusurlar için bir kefârettir.” Ebû Dâvûd rivayet etmiştir. Hâkim Ebû Abdullah da el-Müstedrek'te Âişe radıyallâhu anhâ'nın rivayetinden nakletmiş ve “İsnadı sahihtir” demiştir.