1210. Hadis
وعن أَبي هريرة رضي الله عنه ، قَالَ : لَمَّا تُوُفِّيَ رسولُ الله صلى الله عليه وسلم - وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ رضي الله عنه - وَكَفَرَ مَنْ كَفَرَ مِنَ العَرَبِ ، فَقال عُمَرُ رضي الله عنه : كَيْفَ تُقَاتِلُ النَّاسَ وَقَدْ قَالَ رسولُ الله صلى الله عليه وسلم : (( أُمِرْتُ أنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَقُولوُا لاَ إلهَ إِلاَّ اللهُ ، فَمَنْ قَالَهَا فَقَدْ عَصَمَ مِنِّي مَالَهُ وَنَفْسَهُ إِلاَّ بِحَقِّهِ ، وَحِسَابُهُ عَلَى الله )) فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ : وَاللهِ لأُقَاتِلَنَّ مَنْ فَرَّقَ بين الصَّلاَةِ وَالزَّكَاةِ ، فَإنَّ الزَّكَاةَ حَقُّ المَالِ . وَاللهِ لَوْ مَنَعُونِي عِقَالاً كَانُوا يُؤدُّونَهُ إِلَى رسولِ الله صلى الله عليه وسلم ، لَقَاتَلْتُهُمْ عَلَى مَنْعِهِ . قَالَ عُمَرُ رضي الله عنه : فَوَاللهِ مَا هُوَ إِلاَّ أنْ رَأيْتُ اللهَ قَدْ شَرَحَ صَدْرَ أَبي بَكْرٍ لِلقِتَالِ ، فَعَرَفْتُ أنَّهُ الحَقُّ . متفقٌ عَلَيْهِ .
Ebû Hüreyre radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem vefat edip, Ebû Bekir radıyallâhu anh halife olduğunda ve Araplardan küfre dönenler döndüğünde, Ömer radıyallâhu anh [Ebû Bekir'e] şöyle dedi: ‘Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem: “İnsanlar, lâ ilâhe illallah deyinceye kadar onlarla savaşmakla emrolundum. Kim bunu söylerse, onun hakkı hariç, malını ve canını benden korumuş olur; hesabı ise Allah'a aittir” buyurmuşken insanlarla nasıl savaşırsın?’ Bunun üzerine Ebû Bekir dedi ki: ‘Vallahi namaz ile zekâtın arasını ayıranlarla mutlaka savaşacağım; çünkü zekât malın hakkıdır. Vallahi Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'e verdikleri bir deve yularını dahi benden esirgeseler, onu esirgemelerinden dolayı onlarla savaşırdım.’ Ömer radıyallâhu anh dedi ki: ‘Vallahi, Allah'ın Ebû Bekir'in gönlünü savaşmaya açtığını görmemden başka bir şey olmadı; böylece onun hak olduğunu anladım.’ Müttefekun aleyh.