1294. Hadis
وعن أَبي هريرة رضي الله عنه ، قَالَ : قَالَ رسول الله صلى الله عليه وسلم : (( تَضَمَّنَ الله لِمَنْ خَرَجَ في سَبيلِهِ ، لا يُخْرِجُهُ إِلاَّ جِهَادٌ في سَبيلِي ، وَإيمَانٌ بِي ، وَتَصْدِيقٌ بِرُسُلِي ، فَهُوَ عَلَيَّ ضَامِنٌ أنْ أُدْخِلَهُ الجَنَّةَ ، أَوْ أُرْجِعَهُ إِلَى مَنْزِلهِ الَّذِي خَرَجَ مِنْهُ بِمَا نَالَ مِنْ أجْرٍ ، أَوْ غَنيمَةٍ . وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ ، مَا مِنْ كَلْمٍ يُكْلَمُ في سَبيلِ اللهِ ، إِلاَّ جَاءَ يَوْمَ القِيَامَةِ كَهَيْئَتِهِ يَوْمَ كُلِم ؛ لَوْنُهُ لَوْنُ دَمٍ ، وَرِيحُهُ ريحُ مِسْكٍ . وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ ، لَوْلاَ أنْ يَشُقَّ عَلَى المُسْلِمِينَ مَا قَعَدْتُ خِلاَفَ سَرِيَّةٍ تَغْزُو في سَبيلِ اللهِ أبداً ، وَلكِنْ لاَ أجِدُ سَعَةً فأحْمِلُهُمْ وَلاَ يَجِدُونَ سَعَةً ، وَيَشُقُّ عَلَيْهِمْ أنْ يَتَخَلَّفُوا عَنِّي . وَالَّذِي نَفْس مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ ، لَوَدِدْتُ أنْ أغْزُوَ في سَبيلِ اللهِ ، فَأُقْتَلَ ، ثُمَّ أغْزُوَ فَأُقْتَلَ ، ثُمَّ أغْزُوَ فَأُقْتَلَ )) رواه مسلم ، وروى البخاري بعضه . (( الكَلْمُ )) : الجَرْحُ .
Ebû Hüreyre radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Allah, kendi yolunda çıkan kimseye kefil olmuştur: ‘Onu evinden çıkaran şey yalnızca benim yolumda cihad etmek, bana iman ve peygamberlerimi tasdik etmek ise, onu cennete koymam yahut elde ettiği ecir veya ganimetle birlikte çıktığı evine geri döndürmem benim üzerime bir taahhüttür.’ Muhammed'in canı elinde olan Allah'a yemin ederim ki, Allah yolunda açılan hiçbir yara yoktur ki kıyamet gününde açıldığı gündeki şekliyle gelmesin; rengi kan rengi, kokusu ise misk kokusudur. Muhammed'in canı elinde olan Allah'a yemin ederim ki, Müslümanlara zor gelmeyecek olsaydı, Allah yolunda gazâya çıkan hiçbir seriyyenin (küçük askerî birliğin) ardında asla oturup kalmazdım. Fakat binek bulup onları bindirecek imkân bulamıyorum, onlar da benden geri kalacakları zaman kendilerini taşıyacak imkân bulamıyorlar ve benden geri kalmak da onlara ağır geliyor. Muhammed'in canı elinde olan Allah'a yemin ederim ki, Allah yolunda gazâya çıkıp öldürülmeyi, sonra yine gazâya çıkıp öldürülmeyi, sonra yine gazâya çıkıp öldürülmeyi çok isterdim.” Müslim rivayet etmiştir; Buhârî de bir kısmını rivayet etmiştir. Kelm (الكَلْمُ) “yara” demektir.