291. Hadis
وعن أمِّ سَلمَة رَضي الله عنها ، قَالَتْ : قُلْتُ : يَا رَسُول الله ، هَلْ لِي أجرٌ فِي بَنِي أَبي سَلَمَة أنْ أُنْفِقَ عَلَيْهِمْ ، وَلَسْتُ بِتَارِكتهمْ هكَذَا وَهكَذَا إنَّمَا هُمْ بَنِيّ ؟ فَقَالَ : (( نَعَمْ ، لَكِ أجْرُ مَا أنْفَقْتِ عَلَيْهِمْ )) مُتَّفَقٌ عَلَيهِ .
Ümmü Seleme radıyallâhu anhâ'dan rivayet edildi; dedi ki: Dedim ki: “Yâ Resûlallah! Ebû Seleme'nin çocukları için harcama yapmamda bana ecir var mıdır? Zira onları şuraya buraya muhtaç hâlde terk edecek değilim; onlar benim de evlâdımdır.” Bunun üzerine şöyle buyurdu: “Evet, onlar için harcadığın şeyin ecri sana vardır.” Müttefekun aleyh.