1821. Hadis
وعنه رضي الله عنه قال : قالَ رسولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم : (( والَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لاَ تَذْهَبُ الدُّنْيَا حَتَّى يَمُرَّ الرجُلُ على القَبْرِ ، فَيَتَمَرَّغَ عَلَيْهِ وَيَقُولُ : يَالَيْتَنِي كُنْتُ مَكَانَ صَاحِبِ هذَا القَبْرِ ، وَلَيْسَ بِهِ الدِّينُ ، ما بِهِ إلاَّ البَلاَءُ )) . متفق عليه .
Yine ondan radıyallâhu anh rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Canım elinde olan Allah'a yemin ederim ki, bir adam kabrin yanından geçip de onun üzerine kapanıp yuvarlanarak: ‘Keşke bu kabrin sahibinin yerinde ben olsaydım!’ demedikçe dünya sona ermez. Ona bunu söyleten dinî bir kaygı değil, yalnızca başına gelen belalardır.” Müttefekun aleyh.