375. Hadis
وعن أنسٍ رضي الله عنه ، عن النَّبيّ صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : (( ثَلاثٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ وَجَدَ بِهِنَّ حَلاوَةَ الإيمانِ : أنْ يَكُونَ اللهُ وَرَسُولُهُ أحَبَّ إِلَيْهِ مِمَّا سَوَاهُمَا ، وَأنْ يُحِبّ المَرْءَ لاَ يُحِبُّهُ إلاَّ للهِ ، وَأَنْ يَكْرَهَ أنْ يَعُودَ في الكُفْرِ بَعْدَ أنْ أنْقَذَهُ الله مِنْهُ ، كَمَا يَكْرَهُ أنْ يُقْذَفَ في النَّارِ )) مُتَّفَقٌ عَلَيهِ .
Enes radıyallâhu anh'den rivayet edildiğine göre Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Üç haslet vardır ki bunlar kimde bulunursa o kimse bunlarla imanın tadını alır: Allah ve Resûlü'nün kendisine ikisi dışındaki her şeyden daha sevimli olması, bir kimseyi yalnız Allah için sevmesi ve Allah kendisini küfürden kurtardıktan sonra tekrar küfre dönmekten ateşe atılmaktan hoşlanmadığı gibi hoşlanmaması.” Müttefekun aleyh.