386. Hadis
وعن أَبي هريرة رضي الله عنه ، قَالَ : قَالَ رَسُول الله صلى الله عليه وسلم : (( إنَّ الله تَعَالَى قَالَ : مَنْ عَادَى ليَ وَلِيّاً ، فَقَدْ آذَنْتُهُ بِالحَرْبِ ، وَمَا تَقَرَّبَ إِلَيَّ عَبْدِي بِشَيءٍ أَحَبَّ إِلَيَّ مِمَّا افْتَرَضْتُ عَلَيهِ ، وَمَا يَزالُ عَبْدِي يَتَقَرَّبُ إِلَيَّ بِالنَّوَافِلِ حَتَّى أُحِبَّهُ ، فَإِذَا أحْبَبْتُهُ ، كُنْتُ سَمْعَهُ الَّذِي يَسْمَعُ بِهِ ، وَبَصَرَهُ الَّذِي يُبْصِرُ بِهِ ، ويَدَهُ الَّتي يَبْطِشُ بِهَا ، وَرجْلَهُ الَّتِي يَمْشِي بِهَا وَإنْ سَألَنِي أعْطَيْتُهُ ، وَلَئِن اسْتَعَاذَنِي لأعِيذَنَّهُ )) رواه البخاري . معنى (( آذنته )) : أعلمته بأني محارِب لَهُ . وقوله : (( استعاذني )) روي بالباءِ وروي بالنون .
Ebû Hüreyre radıyallâhu anh'den rivayet edildi; dedi ki: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Yüce Allah buyurdu ki: Kim benim bir velî kuluma düşmanlık ederse, ben ona savaş açtığımı ilan ederim. Kulum bana, kendisine farz kıldığım şeylerden daha sevimli hiçbir şeyle yaklaşmamıştır. Kulum nâfile ibadetlerle de bana yaklaşmaya devam eder; sonunda ben onu severim. Onu sevdiğim zaman da artık onun işiten kulağı, gören gözü, tutan eli ve yürüyen ayağı olurum. Benden bir şey isterse onu kendisine kesinlikle veririm; bana sığınırsa onu kesinlikle korurum.” Buhârî rivayet etmiştir. Âzentühû (آذنته) “ona kendisiyle savaş halinde olduğumu bildirdim” demektir. İste'âzenî (استعاذني) “bana sığınırsa” sözü hem bâ harfiyle [iste'âze bî] hem de nûn harfiyle [iste'âzenî] rivayet edilmiştir.
387. Hadis
وعنه ، عن النَّبيّ صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : (( إِذَا أَحَبَّ اللهُ تَعَالَى العَبْدَ ، نَادَى جِبْريلَ : إنَّ الله تَعَالَى يُحِبُّ فُلاناً ، فَأَحْبِبْهُ ، فَيُحِبُّهُ جِبريلُ ، فَيُنَادِي في أَهْلِ السَّمَاءِ : إنَّ اللهَ يُحِبُّ فُلاناً ، فَأحِبُّوهُ ، فَيُحِبُّهُ أهْلُ السَّمَاءِ ، ثُمَّ يُوضَعُ لَهُ القَبُولُ في الأرْضِ )) متفق عليه . وفي رواية لمسلم : قال رسول الله صلى الله عليه وسلم : (( إنَّ الله تعالى إذا أحب عبداً دعا جبريلَ ، فقال : إنّي أُحِبُّ فلاناً فأحببهُ ، فيحبُّهُ جبريلُ ، ثمَّ ينادي في السماءِ ، فيقول : إنَّ اللهَ يحبُّ فلاناً فأحبوهُ ، فيحبُّهُ أهلُ السماءِ ، ثمَّ يوضعُ لهُ القبولُ في الأرضِ ، وَإِذَا أبْغَضَ عَبْداً دَعَا جِبْريلَ ، فَيَقُولُ : إنّي أُبْغِضُ فُلاناً فَأبْغِضْهُ . فَيُبغِضُهُ جِبريلُ ثُمَّ يُنَادِي في أَهْلِ السَّماءِ : إنَّ الله يُبْغِضُ فُلاناً فَأبْغِضُوهُ ، ثُمَّ تُوضَعُ لَهُ البَغْضَاءُ في الأَرْضِ )) .
Yine ondan; Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'den rivayet edildi; buyurdu ki: “Yüce Allah bir kulu sevdiği zaman Cebrâil'e seslenir: ‘Yüce Allah filanı seviyor, onu sen de sev!’ Bunun üzerine Cebrâil onu sever ve gök ahâlisine seslenir: ‘Allah filanı seviyor, onu siz de sevin!’ Böylece gök ahâlisi de onu sever. Sonra yeryüzünde onun için bir hüsnükabul konulur.” Müttefekun aleyh. Müslim'in bir rivayetinde şöyledir: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem buyurdu ki: “Yüce Allah bir kulu sevdiği zaman Cebrâil'i çağırır ve: ‘Ben filanı seviyorum, onu sen de sev!’ buyurur. Bunun üzerine Cebrâil onu sever. Sonra gökte seslenerek: ‘Allah filanı seviyor, onu siz de sevin!’ der. Böylece gök ahâlisi onu sever. Sonra yeryüzünde onun için bir hüsnükabul konulur. Bir kula buğzettiği zaman da Cebrâil'i çağırır ve: ‘Ben filana buğzediyorum, ona sen de buğzet!’ buyurur. Cebrâil de ona buğzeder. Sonra gök ahâlisine seslenir: ‘Allah filana buğzediyor, ona siz de buğzedin!’ Sonra yeryüzünde onun için bir nefret konulur.”
388. Hadis
وعن عائشة رضي الله عنها : أنَّ رَسُول الله صلى الله عليه وسلم بعث رجلاً عَلَى سَريَّة فَكَانَ يَقْرَأُ لأَصْحَابِهِ في صَلاَتِهِمْ فَيَخْتِمُ بـ { قُل هُوَ الله أَحَدٌ } ، فَلَمَّا رَجَعُوا ذَكَرُوا ذلِكَ لرسول الله صلى الله عليه وسلم ، فَقَالَ : (( سَلُوهُ لأَيِّ شَيْءٍ يَصْنَعُ ذلِكَ )) ؟ فَسَألُوهُ فَقَالَ : لأَنَّهَا صِفَةُ الرَّحْمانِ فَأَنَا أُحِبُّ أنْ أقْرَأ بِهَا . فَقَالَ رَسُول الله صلى الله عليه وسلم : (( أخْبِرُوهُ أنَّ اللهَ تَعَالَى يُحِبُّهُ )) مُتَّفَقٌ عَلَيهِ .
Âişe radıyallâhu anhâ'dan rivayet edildiğine göre: Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem bir seriyyenin (Resûlullah'ın bizzat katılmadığı küçük askerî birlik) başına bir adamı komutan olarak gönderdi. Bu zat namazlarında arkadaşlarına Kur'an okuyor ve kıraatini { قُل هُوَ الله أَحَدٌ } “De ki: O, Allah'tır, bir tektir” ile bitiriyordu. Döndüklerinde bu durumu Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'e anlattılar. Bunun üzerine: “Ona sorun bakalım, bunu niçin yapıyormuş?” buyurdu. Kendisine sordular; o da: ‘Çünkü o sûre Rahmân'ın sıfatıdır; ben de onu okumayı seviyorum’ dedi. Bunun üzerine Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem: “Ona Yüce Allah'ın kendisini sevdiğini haber verin” buyurdu. Müttefekun aleyh.