611. Hadis
وعن عبد الله بن مسعود رضي الله عنه ، عن النبي صلى الله عليه وسلم ، قَالَ : (( لاَ يَدْخُلُ الجَنَّةَ مَنْ كَانَ في قَلْبِهِ مِثْقَالُ ذَرَّة مِنْ كِبْرٍ ! )) فَقَالَ رَجُلٌ : إنَّ الرَّجُلَ يُحِبُّ أنْ يَكُونَ ثَوْبُهُ حَسَناً ، ونَعْلُهُ حَسَنَةً ؟ قَالَ : (( إنَّ اللهَ جَمِيلٌ يُحِبُّ الجَمَالَ ، الكِبْرُ : بَطَرُ الحَقِّ وَغَمْطُ النَّاسِ )) رواه مسلم . (( بَطَرُ الحَقِّ )) : دَفْعُهُ وَرَدُّهُ عَلَى قَائِلِهِ ، وَ(( غَمْطُ النَّاسِ )) : احْتِقَارُهُمْ .
Abdullah b. Mes'ûd radıyallâhu anh'den, Peygamber sallallâhu aleyhi ve sellem'den rivayet edildi; şöyle buyurdu: “Kalbinde zerre ağırlığınca kibir bulunan kimse cennete giremez!” Bir adam: “İnsan elbisesinin güzel olmasını ve ayakkabısının güzel olmasını sever?” dedi. Buyurdu ki: “Şüphesiz Allah güzeldir, güzelliği sever. Kibir ise hakkı reddetmek ve insanları küçük görmektir.” Müslim rivayet etmiştir. Betarü'l-hak (بَطَرُ الحَقِّ) “hakkı savmak ve söyleyene reddetmek”, gamtü'n-nâs (غَمْطُ النَّاسِ) ise “insanları hor görmek” demektir.