642. Hadis
وعن عائشة رضي الله عنها : أنها قالت للنبي صلى الله عليه وسلم : هَلْ أتَى عَلَيْكَ يَوْمٌ كَانَ أشَدَّ مِنْ يَوْمِ أُحُدٍ ؟ قَالَ : (( لَقَدْ لَقِيتُ مِنْ قَوْمِكِ ، وَكَانَ أشَدُّ مَا لَقيتُ مِنْهُمْ يَوْمَ الْعَقَبَةِ ، إذْ عَرَضْتُ نَفْسِي عَلَى ابْنِ عَبْدِ يَالِيْلَ بْنِ عَبْدِ كُلاَلٍ ، فَلَمْ يُجِبْني إِلَى مَا أرَدْتُ ، فَانْطَلَقْتُ وَأنا مَهْمُومٌ عَلَى وَجْهِي ، فَلَمْ أسْتَفِقْ إِلاَّ وأنَا بِقَرْنِ الثَّعَالِبِ ، فَرَفَعْتُ رَأْسِي ، وَإِذَا أنَا بِسَحَابَةٍ قَدْ أظَلَّتْنِي ، فَنَظَرْتُ فَإذَا فِيهَا جِبريلُ عليه السلام ، فَنَادَاني ، فَقَالَ : إنَّ الله تَعَالَى قَدْ سَمِعَ قَوْلَ قَوْمِكَ لَكَ ، وَمَا رَدُّوا عَلَيْكَ، وَقَد بَعَثَ إلَيْكَ مَلَكَ الجِبَالِ لِتَأْمُرَهُ بمَا شِئْتَ فِيهِمْ . فَنَادَانِي مَلَكُ الجِبَالِ ، فَسَلَّمَ عَلَيَّ ، ثُمَّ قَالَ : يَا مُحَمَّدُ إنَّ اللهَ قَدْ سَمِع قَوْلَ قَوْمِكَ لَكَ ، وَأنا مَلَكُ الجِبال ، وَقَدْ بَعَثَنِي رَبِّي إلَيْكَ لِتَأْمُرَنِي بِأَمْرِكَ ، فَمَا شِئْتَ ، إنْ شئْتَ أطْبَقْتُ عَلَيْهِمُ الأَخْشَبَيْنِ )) . فَقَالَ النبي صلى الله عليه وسلم : (( بَلْ أرْجُو أنْ يُخْرِجَ اللهُ مِنْ أصْلاَبِهِمْ مَنْ يَعْبُدُ اللهَ وَحْدَهُ لاَ يُشْرِكُ بِهِ شَيْئاً )) متفقٌ عَلَيْهِ . (( الأخْشَبَان )) : الجَبَلان المُحيطان بمكَّة . وَالأخشبُ : هُوَ الجبل الغليظ .
Âişe radıyallâhu anhâ'dan rivayet edildi: O, Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem'e: ‘Başından Uhud gününden daha çetin bir gün geçti mi?’ diye sordu. Buyurdu ki: “Kavminden çok şey çektim. Onlardan çektiğim en çetin şey ise Akabe günüydü. Hani kendimi İbn Abdüyâlîl b. Abdükülâl'e arz etmiştim de istediğim şeye icabet etmemişti. Ben de yüzümde derin bir kederle yürüdüm gittim. Karnü's-Seâlib'e varıncaya kadar kendime gelemedim. Başımı kaldırdım, bir de baktım ki bir bulut beni gölgelendirmiş. Baktım, içinde Cibrîl aleyhisselâm var. Bana seslendi ve: ‘Şüphesiz yüce Allah kavminin sana söylediği sözü ve sana verdikleri red cevabını işitti. Onlar hakkında dilediğini emretmen için sana Dağlar Meleği'ni gönderdi’ dedi. Ardından Dağlar Meleği bana seslendi, bana selam verdi, sonra şöyle dedi: ‘Ey Muhammed! Şüphesiz Allah kavminin sana söylediği sözü işitti. Ben Dağlar Meleği'yim. Rabbim, emrini bana buyurman için beni sana gönderdi. Ne dilersen [yapmaya hazırım]; eğer dilersen Ahşebeyn'i onların üzerine kapatırım.’” Bunun üzerine Nebî sallallâhu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Hayır; bilakis Allah'ın, onların sulblerinden yalnız Allah'a ibadet eden ve O'na hiçbir şeyi ortak koşmayan kimseler çıkarmasını umarım.” Müttefekun aleyh. el-Ahşebân (الأخْشَبَان) “Mekke'yi kuşatan iki dağ” demektir. el-Ahşeb (الأخشبُ) ise “sert ve iri dağ” demektir.