776. Hadis
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي قَتَادَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَقْرَأُ فِي الظُّهْرِ فِي الأُولَيَيْنِ بِأُمِّ الْكِتَابِ وَسُورَتَيْنِ، وَفِي الرَّكْعَتَيْنِ الأُخْرَيَيْنِ بِأُمِّ الْكِتَابِ، وَيُسْمِعُنَا الآيَةَ، وَيُطَوِّلُ فِي الرَّكْعَةِ الأُولَى مَا لاَ يُطَوِّلُ فِي الرَّكْعَةِ الثَّانِيَةِ، وَهَكَذَا فِي الْعَصْرِ وَهَكَذَا فِي الصُّبْحِ.
Mûsâ b. İsmail bize tahdis etti, dedi ki: Hemmâm bize tahdis etti; Yahya’dan, o Abdullah b. Ebî Katâde’den, o da babasından [naklen] ki: “Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem öğle namazının ilk iki rekatında Ümmü’l-Kitab [Fatiha] ve iki sure; son iki rekatında ise Ümmü’l-Kitab okurdu. Bize ayeti işittirirdi. Birinci rekatta, ikinci rekatta uzatmadığı kadar uzatırdı. İkindide de böyle, sabah namazında da böyle yapardı.”