857. Hadis
حَدَّثَنَا ابْنُ الْمُثَنَّى، قَالَ حَدَّثَنِي غُنْدَرٌ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ سَمِعْتُ سُلَيْمَانَ الشَّيْبَانِيَّ، قَالَ سَمِعْتُ الشَّعْبِيَّ، قَالَ أَخْبَرَنِي مَنْ، مَرَّ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم عَلَى قَبْرٍ مَنْبُوذٍ، فَأَمَّهُمْ وَصَفُّوا عَلَيْهِ. فَقُلْتُ يَا أَبَا عَمْرٍو مَنْ حَدَّثَكَ فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ.
İbnü’l-Müsennâ bize tahdis etti, dedi ki: Gunder bana tahdis etti, dedi ki: Şu’be bize tahdis etti, dedi ki: Süleyman eş-Şeybânî’yi işittim; Şa’bî’yi işittim, dedi ki: Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem ile beraber [ayrı düşmüş/tek başına duran] bir kabrin yanından geçen kimse bana haber verdi ki; [Nebi] onlara imam oldu ve [onlar da] o [kabrin] üzerine saf tuttular. [Şu’be] dedi ki: “Ey Ebû Amr! [Bunu] sana kim anlattı?” dedim. “İbn Abbas” dedi.