1130. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مِسْعَرٌ، عَنْ زِيَادٍ، قَالَ سَمِعْتُ الْمُغِيرَةَ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ إِنْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لَيَقُومُ لِيُصَلِّيَ حَتَّى تَرِمُ قَدَمَاهُ أَوْ سَاقَاهُ، فَيُقَالُ لَهُ فَيَقُولُ " أَفَلاَ أَكُونُ عَبْدًا شَكُورًا ".
Ebû Nuaym bize tahdis etti, dedi ki: Mis’ar bize tahdis etti; Ziyâd’dan, o şöyle dedi: Mugîre radıyallâhu anh’ı [şöyle] derken işittim: Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem, ayakları —veya bacakları— şişene dek namaz kılmak için [geceleyin] kıyamda dururdu. Ona [neden böyle yaptığı] sorulduğunda; “Şükredici bir kul (’abdan şekûran) olmayayım mı?” buyururdu.