1132. Hadis
حَدَّثَنِي عَبْدَانُ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ أَشْعَثَ، سَمِعْتُ أَبِي قَالَ، سَمِعْتُ مَسْرُوقًا، قَالَ سَأَلْتُ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَىُّ الْعَمَلِ كَانَ أَحَبَّ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتِ الدَّائِمُ. قُلْتُ مَتَى كَانَ يَقُومُ قَالَتْ يَقُومُ إِذَا سَمِعَ الصَّارِخَ
Abdân bana tahdis etti, dedi ki: Babam bana haber verdi; Şu’be’den, o Eş’as’tan, [o şöyle dedi]: Babamı [şöyle] derken işittim: Mesrûk’u [şöyle] derken işittim: Âişe radıyallâhu anhâ’ya hangi amelin Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’e daha sevimli olduğunu sordum. “Devamlı olanı” dedi. “Ne zaman [namaza] kalkardı?” diye sordum. “[Horoz] sesini (es-Sârih) işittiğinde kalkardı” dedi.