1200. Hadis
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا عِيسَى ـ هُوَ ابْنُ يُونُسَ ـ عَنْ إِسْمَاعِيلَ، عَنِ الْحَارِثِ بْنِ شُبَيْلٍ، عَنْ أَبِي عَمْرٍو الشَّيْبَانِيِّ، قَالَ قَالَ لِي زَيْدُ بْنُ أَرْقَمَ إِنْ كُنَّا لَنَتَكَلَّمُ فِي الصَّلاَةِ عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، يُكَلِّمُ أَحَدُنَا صَاحِبَهُ بِحَاجَتِهِ حَتَّى نَزَلَتْ {حَافِظُوا عَلَى الصَّلَوَاتِ} الآيَةَ، فَأُمِرْنَا بِالسُّكُوتِ.
İbrâhîm b. Mûsâ bize haber verdi, dedi ki: Îsâ —ki o, İbn Yûnus’dur— bize haber verdi; İsmâîl’den, o el-Hâris b. Şübeyl’den, o Ebû Amr eş-Şeybânî’den, [o şöyle] dedi: Zeyd b. Erkam bana şöyle dedi: Bizler, Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem zamanında namazda kesinlikle konuşurduk; birimiz yanındaki arkadaşıyla ihtiyacı hakkında [şöylece] konuşurdu. Nihayet { حَافِظُوا عَلَى الصَّلَوَاتِ } “Namazları ve orta namazı koruyun, gönülden boyun eğerek (kaani-tîn) Allah’ın huzurunda durun.” (Bakara, 238) ayeti nazil olunca bize susmamız emredildi.