1306. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ مُحَمَّدٍ، عَنْ أُمِّ عَطِيَّةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ أَخَذَ عَلَيْنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عِنْدَ الْبَيْعَةِ أَنْ لاَ نَنُوحَ، فَمَا وَفَتْ مِنَّا امْرَأَةٌ غَيْرَ خَمْسِ نِسْوَةٍ أُمِّ سُلَيْمٍ وَأُمِّ الْعَلاَءِ وَابْنَةِ أَبِي سَبْرَةَ امْرَأَةِ مُعَاذٍ وَامْرَأَتَيْنِ أَوِ ابْنَةِ أَبِي سَبْرَةَ وَامْرَأَةِ مُعَاذٍ وَامْرَأَةٍ أُخْرَى.
Abdullah b. Abdülvehhâb bize tahdis etti, Hammâd b. Zeyd bize tahdis etti, Eyyûb’dan, o da Muhammed [b. Sîrîn]’den, o da Ümmü Atıyye radıyallâhu anhâ’dan [naklen] [Ümmü Atıyye şöyle] dedi: Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem biat sırasında [ölü üzerine] feryat ederek ağlamayacağımıza (niyâha yapmayacağımıza) dair bizden söz almıştı. Bizden sadece beş kadın —Ümmü Süleym, Ümmü’l-Alâ, Muâz’ın hanımı olan Ebû Sabra’nın kızı ve diğer iki kadın; ya da Ebû Sabra’nın kızı, Muâz’ın hanımı ve bir başka kadın— bu sözüne [tam olarak] vefa gösterdi (sözünde durdu).