1637. Hadis
حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ ـ هُوَ ابْنُ سَلاَمٍ ـ أَخْبَرَنَا الْفَزَارِيُّ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ حَدَّثَهُ قَالَ سَقَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ زَمْزَمَ فَشَرِبَ وَهُوَ قَائِمٌ. قَالَ عَاصِمٌ فَحَلَفَ عِكْرِمَةُ مَا كَانَ يَوْمَئِذٍ إِلاَّ عَلَى بَعِيرٍ.
Muhammed —ki o İbn Selâm’dır— bize tahdis etti, Fezârî bize haber verdi; Âsım’dan, o Şa’bî’den (naklen) ki; İbn Abbâs radıyallâhu anhumâ kendisine (şöyle) anlatmış: “Resûlullah’a sallallâhu aleyhi ve sellem zemzemden su verdim (sundum). O da ayakta iken (ondan) içti.” Âsım dedi ki: İkrime o gün (Nebi’nin) bir deve üzerinde olmaktan başka bir halde olmadığına yemin etti.