1657. Hadis
حَدَّثَنَا قَبِيصَةُ بْنُ عُقْبَةَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ صَلَّيْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم رَكْعَتَيْنِ، وَمَعَ أَبِي بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ رَكْعَتَيْنِ وَمَعَ عُمَرَ ـ رضى الله عنه ـ رَكْعَتَيْنِ، ثُمَّ تَفَرَّقَتْ بِكُمُ الطُّرُقُ، فَيَا لَيْتَ حَظِّي مِنْ أَرْبَعٍ رَكْعَتَانِ مُتَقَبَّلَتَانِ.
Kabîsa b. Ukbe bize tahdis etti, Süfyân bize tahdis etti; A’meş’ten, o İbrahim’den, o Abdurrahman b. Yezîd’den, o da Abdullah (b. Mes’ûd)’dan radıyallâhu anh [naklen]; şöyle dedi: Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem ile birlikte (Mina’da) iki rekat kıldım. Ebû Bekir radıyallâhu anh ile birlikte iki rekat kıldım. Ömer radıyallâhu anh ile birlikte iki rekat kıldım. Sonra yollarınız ayrıldı (farklı uygulamalar ortaya çıktı). Keşke dört (rekattan) nasibim, (Allah katında) kabul olunmuş iki rekat olsaydı!