150. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، هِشَامُ بْنُ عَبْدِ الْمَلِكِ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي مُعَاذٍ ـ وَاسْمُهُ عَطَاءُ بْنُ أَبِي مَيْمُونَةَ ـ قَالَ سَمِعْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا خَرَجَ لِحَاجَتِهِ أَجِيءُ أَنَا وَغُلاَمٌ مَعَنَا إِدَاوَةٌ مِنْ مَاءٍ. يَعْنِي يَسْتَنْجِي بِهِ.
Ebu’l-Velid Hişam b. Abdilmelik bize tahdis etti, dedi ki: Şu’be bize tahdis etti; Ebu Muaz’dan —ki ismi Ata b. Ebi Meymune’dir—, dedi ki: Enes b. Malik’i şöyle derken işittim: “Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem hacetini gidermek için (dışarı) çıktığında, ben ve bir çocuk, yanımızda su dolu bir kap olduğu halde gelirdik. Yani (Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem) onunla istinca ederdi.”