190. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ يُونُسَ، قَالَ حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنِ الْجَعْدِ، قَالَ سَمِعْتُ السَّائِبَ بْنَ يَزِيدَ، يَقُولُ ذَهَبَتْ بِي خَالَتِي إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّ ابْنَ أُخْتِي وَجِعٌ. فَمَسَحَ رَأْسِي وَدَعَا لِي بِالْبَرَكَةِ، ثُمَّ تَوَضَّأَ فَشَرِبْتُ مِنْ وَضُوئِهِ، ثُمَّ قُمْتُ خَلْفَ ظَهْرِهِ، فَنَظَرْتُ إِلَى خَاتَمِ النُّبُوَّةِ بَيْنَ كَتِفَيْهِ مِثْلِ زِرِّ الْحَجَلَةِ.
Abdurrahman b. Yunus bize tahdis etti, dedi ki: Hatim b. İsmail bize tahdis etti; Ca’d’dan, dedi ki: Saib b. Yezid’i şöyle derken işittim: “Teyzem beni Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’e götürdü. Dedi ki: ‘Ey Allah’ın Resûlü, kız kardeşimin oğlu rahatsızdır.’ (Nebi) başımı meshetti ve bana bereketle dua etti. Sonra abdest aldı, ben de onun abdest suyundan içtim. Sonra arkasına geçtim ve iki omzunun arasındaki, gerdek çadırının düğmesi gibi olan nübüvvet mührüne baktım.”