233. Hadis
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ قَدِمَ أُنَاسٌ مِنْ عُكْلٍ أَوْ عُرَيْنَةَ، فَاجْتَوَوُا الْمَدِينَةَ، فَأَمَرَهُمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِلِقَاحٍ، وَأَنْ يَشْرَبُوا مِنْ أَبْوَالِهَا وَأَلْبَانِهَا، فَانْطَلَقُوا، فَلَمَّا صَحُّوا قَتَلُوا رَاعِيَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَاسْتَاقُوا النَّعَمَ، فَجَاءَ الْخَبَرُ فِي أَوَّلِ النَّهَارِ، فَبَعَثَ فِي آثَارِهِمْ، فَلَمَّا ارْتَفَعَ النَّهَارُ جِيءَ بِهِمْ، فَأَمَرَ فَقَطَعَ أَيْدِيَهُمْ وَأَرْجُلَهُمْ، وَسُمِرَتْ أَعْيُنُهُمْ، وَأُلْقُوا فِي الْحَرَّةِ يَسْتَسْقُونَ فَلاَ يُسْقَوْنَ. قَالَ أَبُو قِلاَبَةَ فَهَؤُلاَءِ سَرَقُوا وَقَتَلُوا وَكَفَرُوا بَعْدَ إِيمَانِهِمْ، وَحَارَبُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ.
Süleyman b. Harb bize tahdis etti, dedi ki: Hammad b. Zeyd bize tahdis etti; Eyyub’dan, Ebu Kilabe’den, Enes’ten [naklen], dedi ki: Ukl veya Ureyne (kabilesin)den insanlar (Medine’ye) geldi. Medine’nin havası onlara ağır geldi (yaramadı). Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem onlara sağılan develerin yanına gitmelerini, onların idrarlarından ve sütlerinden içmelerini emretti. (Gittiler), iyileştiklerinde Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’in çobanını öldürdüler ve develeri sürüp götürdüler. Haber günün evvelinde geldi. (Nebi) onların peşinden (adamlar) gönderdi. Gün yükseldiğinde getirildiler. (Nebi) emretti; elleri ve ayakları kesildi, gözleri (mille) dağlandı ve Harre’ye (sıcağa) atıldılar. Su istiyorlar ama onlara su verilmiyordu. Ebu Kilabe dedi ki: “Bunlar çaldılar, öldürdüler, imanlarından sonra inkar ettiler ve Allah ve Resûlüne karşı harp açtılar.”