2332. Hadis
حَدَّثَنَا صَدَقَةُ بْنُ الْفَضْلِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ يَحْيَى، سَمِعَ حَنْظَلَةَ الزُّرَقِيَّ، عَنْ رَافِعٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنَّا أَكْثَرَ أَهْلِ الْمَدِينَةِ حَقْلاً، وَكَانَ أَحَدُنَا يُكْرِي أَرْضَهُ، فَيَقُولُ هَذِهِ الْقِطْعَةُ لِي وَهَذِهِ لَكَ، فَرُبَّمَا أَخْرَجَتْ ذِهِ وَلَمْ تُخْرِجْ ذِهِ، فَنَهَاهُمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم.
Sadaka b. el-Fadl bize tahdis etti, [o] dedi ki: İbn Uyeyne bize haber verdi. [O] Yahyâ’dan [nakletti]. [Yahyâ], Hanzala ez-Zürakî’nin Râfi’ radıyallâhu anh’dan [naklederek şöyle] dediğini işitmiş: “Biz Medine ehli içinde en çok tarlası olan kimselerdik. Birimiz arazisini kiralarken: ‘Şu parça benim, şu parça senin olsun’ derdi. Bazen o [parça ürün] verir, bu [parça ise] vermezdi. Bunun üzerine Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem onlara bunu [böyle yapmayı] yasakladı.”