285. Hadis
حَدَّثَنَا عَيَّاشٌ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الأَعْلَى، حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ، عَنْ بَكْرٍ، عَنْ أَبِي رَافِعٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ لَقِيَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا جُنُبٌ، فَأَخَذَ بِيَدِي، فَمَشَيْتُ مَعَهُ حَتَّى قَعَدَ فَانْسَلَلْتُ، فَأَتَيْتُ الرَّحْلَ، فَاغْتَسَلْتُ ثُمَّ جِئْتُ وَهْوَ قَاعِدٌ فَقَالَ " أَيْنَ كُنْتَ يَا أَبَا هِرٍّ " فَقُلْتُ لَهُ. فَقَالَ " سُبْحَانَ اللَّهِ يَا أَبَا هِرٍّ إِنَّ الْمُؤْمِنَ لاَ يَنْجُسُ ".
Ayyaş bize tahdis etti, dedi ki: Abdülalâ bize tahdis etti, Humeyd bize tahdis etti; Bekr’den, Ebu Râfi’den, Ebu Hüreyre’den [naklen] dedi ki: “Cünüp olduğum bir sırada Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem bana rastladı ve elimden tuttu. O oturuncaya kadar onunla beraber yürüdüm. (Sonra) sessizce yanından ayrılıp evime gittim ve guslettim. Sonra o hâlâ oturuyorken yanına geldim. (Resûlullah s.a.v.): ‘Neredeydin ey Ebu Hirr?’ diye sordu. Ben de ona (durumu) anlattım. Bunun üzerine: ‘Sübhânallah ey Ebu Hirr! Şüphesiz ki mümin necis olmaz.’ buyurdu.”