3290. Hadis
حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، قَالَ هِشَامٌ أَخْبَرَنَا عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عنها قَالَتْ لَمَّا كَانَ يَوْمَ أُحُدٍ هُزِمَ الْمُشْرِكُونَ فَصَاحَ إِبْلِيسُ أَىْ عِبَادَ اللَّهِ أُخْرَاكُمْ. فَرَجَعَتْ أُولاَهُمْ فَاجْتَلَدَتْ هِيَ وَأُخْرَاهُمْ، فَنَظَرَ حُذَيْفَةُ فَإِذَا هُوَ بِأَبِيهِ الْيَمَانِ فَقَالَ أَىْ عِبَادَ اللَّهِ أَبِي أَبِي. فَوَاللَّهِ مَا احْتَجَزُوا حَتَّى قَتَلُوهُ، فَقَالَ حُذَيْفَةُ غَفَرَ اللَّهُ لَكُمْ. قَالَ عُرْوَةُ فَمَا زَالَتْ فِي حُذَيْفَةَ مِنْهُ بَقِيَّةُ خَيْرٍ حَتَّى لَحِقَ بِاللَّهِ.
Zekeriyyâ b. Yahyâ bize söyledi, [dedi ki]: Ebû Üsâme bize söyledi, [dedi ki]: Hişâm bize, babasından; [o da] Âişe radıyallahu anhâ'dan [naklederek] haber verdi. (Âişe) dedi ki: Uhud günü (savaşın başında) müşrikler bozguna uğramıştı. (Tam bu sırada) İblis: «Ey Allah'ın kulları! Arkanızdakilere (dikkat edin)!» diye bağırdı. Bunun üzerine öndeki (Müslüman) birlikler geri döndüler ve arkadan gelen (kendi) birlikleriyle (yanlışlıkla) çarpıştılar. Huzeyfe (bir de) baktı ki babası el-Yemân (o arbedenin ortasında)! «Ey Allah'ın kulları! O benim babam, babam!» diye bağırdı. Fakat vallahi, (askerler) onu öldürünceye kadar el çekmediler (farkına varmadılar). (Babası şehit edilince) Huzeyfe: «Allah sizi bağışlasın!» dedi. Urve dedi ki: Babasına yaptığı bu istiğfardan dolayı Huzeyfe'nin üzerinde, Allah'a kavuşuncaya dek o hayırdan bir eser kalmıştır.