3505. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو الأَسْوَدِ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، قَالَ كَانَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الزُّبَيْرِ أَحَبَّ الْبَشَرِ إِلَى عَائِشَةَ بَعْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَبِي بَكْرٍ، وَكَانَ أَبَرَّ النَّاسِ بِهَا، وَكَانَتْ لاَ تُمْسِكُ شَيْئًا مِمَّا جَاءَهَا مِنْ رِزْقِ اللَّهِ {إِلاَّ} تَصَدَّقَتْ. فَقَالَ ابْنُ الزُّبَيْرِ يَنْبَغِي أَنْ يُؤْخَذَ عَلَى يَدَيْهَا. فَقَالَتْ أَيُؤْخَذُ عَلَى يَدَىَّ عَلَىَّ نَذْرٌ إِنْ كَلَّمْتُهُ. فَاسْتَشْفَعَ إِلَيْهَا بِرِجَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ، وَبِأَخْوَالِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَاصَّةً فَامْتَنَعَتْ، فَقَالَ لَهُ الزُّهْرِيُّونَ أَخْوَالُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِنْهُمْ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ الأَسْوَدِ بْنِ عَبْدِ يَغُوثَ وَالْمِسْوَرُ بْنُ مَخْرَمَةَ إِذَا اسْتَأْذَنَّا فَاقْتَحِمِ الْحِجَابَ. فَفَعَلَ، فَأَرْسَلَ إِلَيْهَا بِعَشْرِ رِقَابٍ، فَأَعْتَقَتْهُمْ، ثُمَّ لَمْ تَزَلْ تُعْتِقُهُمْ حَتَّى بَلَغَتْ أَرْبَعِينَ. فَقَالَتْ وَدِدْتُ أَنِّي جَعَلْتُ حِينَ حَلَفْتُ عَمَلاً أَعْمَلُهُ فَأَفْرُغَ مِنْهُ.
Abdullah b. Yusuf bize tahdis etti. [O dedi ki]: Leys bize tahdis etti. [O] dedi ki: Ebu'l-Esvet bana tahdis etti. [O], Urve b. Zübeyr'den [nakletti]. [O] dedi ki: Abdullah b. Zübeyr, Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem ve Ebu Bekir'den sonra Aişe'ye insanların en sevgilisi idi. O da (Aişe'ye) insanların en çok iyilik edeni (hayırlısı) idi. Aişe, kendisine Allah'ın rızkından gelen hiçbir şeyi (yanında) tutmaz, mutlaka sadaka olarak verirdi. [Bunun üzerine] İbn Zübeyr: 'Onun ellerinin tutulması (harcamasına engel olunması) gerekir' dedi. Aişe [bunu duyunca]: 'Benim ellerim mi tutulacak? Eğer onunla konuşursam üzerime nezir olsun (konuşmamaya yemin ediyorum)' dedi. [İbn Zübeyr], Kureyş'ten bazı adamları ve özellikle Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in dayılarını ona şefaatçi olarak gönderdi, fakat Aişe (konuşmayı) reddetti. Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem'in dayıları olan Zührioğulları -ki Abdurrahman b. el-Esvet b. Abdiyegus ve Misver b. Mahreme onlardandır- ona (İbn Zübeyr'e) dediler ki: 'Biz izin istediğimiz zaman [sen de] perdeyi aşarak içeri dal.' O da öyle yaptı. [Barışmak için] ona on köle gönderdi, Aişe onları azat etti. Sonra [Aişe, yeminini bozmanın kefareti olarak] kırka ulaşıncaya kadar köle azat etmeye devam etti. Aişe şöyle dedi: 'Keşke yemin ettiğim zaman, yapacağım (belirli) bir iş koysaydım da (yapıp) ondan kurtulsaydım.'