3975. Hadis
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ أَصْحَابَ، رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالُوا لِلزُّبَيْرِ يَوْمَ الْيَرْمُوكِ أَلاَ تَشُدُّ فَنَشُدَّ مَعَكَ فَقَالَ إِنِّي إِنْ شَدَدْتُ كَذَبْتُمْ. فَقَالُوا لاَ نَفْعَلُ، فَحَمَلَ عَلَيْهِمْ حَتَّى شَقَّ صُفُوفَهُمْ، فَجَاوَزَهُمْ وَمَا مَعَهُ أَحَدٌ، ثُمَّ رَجَعَ مُقْبِلاً، فَأَخَذُوا بِلِجَامِهِ، فَضَرَبُوهُ ضَرْبَتَيْنِ عَلَى عَاتِقِهِ بَيْنَهُمَا ضَرْبَةٌ ضُرِبَهَا يَوْمَ بَدْرٍ. قَالَ عُرْوَةُ كُنْتُ أُدْخِلُ أَصَابِعِي فِي تِلْكَ الضَّرَبَاتِ أَلْعَبُ وَأَنَا صَغِيرٌ. قَالَ عُرْوَةُ وَكَانَ مَعَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الزُّبَيْرِ يَوْمَئِذٍ وَهْوَ ابْنُ عَشْرِ سِنِينَ، فَحَمَلَهُ عَلَى فَرَسٍ وَكَّلَ بِهِ رَجُلاً.
Ahmed b. Muhammed bize söyledi, [dedi ki]: Abdullâh [b. el-Mübârek] bize söyledi, [dedi ki]: Hişâm b. Urve bize haber verdi; [o] babasından [Urve'den nakletti] ki; Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem'in ashabı Yermük günü ez-Zübeyr'e: '[Düşmana] saldırmaz mısın ki biz de seninle beraber saldıralım?' dediler. [Zübeyr]: 'Eğer ben saldırırsam, siz [arkamdan gelmeyip] beni yalnız bırakırsınız' dedi. Onlar da: 'Hayır, [öyle] yapmayacağız' dediler. Bunun üzerine [Zübeyr] onlara [düşmana] hamle yaptı, hatta saflarını yarıp öbür tarafa geçti; yanında hiç kimse yoktu. Sonra geri dönüp [tekrar safları yararak ashabın yanına] yöneldi. [Düşmanlar] onun [atının] dizgininden yakaladılar ve omzuna iki kılıç darbesi vurdular. [Bu yeni] iki darbenin ortasında, Bedir günü aldığı [eski bir] kılıç darbesi [izi] vardı. Urve der ki: 'Küçük bir çocukken parmaklarımı o kılıç darbelerinin [izlerinin] içine sokar oynardım.' Urve [devamla] dedi ki: 'O gün Abdullâh b. ez-Zübeyr de onun yanındaydı; o zaman on yaşındaydı. [Zübeyr] onu bir ata bindirmiş ve [onu koruması için] başına bir adam tayin etmişti.'