4500. Hadis
حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُنِيرٍ، سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ بَكْرٍ السَّهْمِيَّ، حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ الرُّبَيِّعَ، عَمَّتَهُ كَسَرَتْ ثَنِيَّةَ جَارِيَةٍ، فَطَلَبُوا إِلَيْهَا الْعَفْوَ فَأَبَوْا، فَعَرَضُوا الأَرْشَ فَأَبَوْا، فَأَتَوْا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبَوْا إِلاَّ الْقِصَاصَ، فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْقِصَاصِ، فَقَالَ أَنَسُ بْنُ النَّضْرِ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَتُكْسَرُ ثَنِيَّةُ الرُّبَيِّعِ لاَ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ لاَ تُكْسَرُ ثَنِيَّتُهَا. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا أَنَسُ كِتَابُ اللَّهِ الْقِصَاصُ ". فَرَضِيَ الْقَوْمُ فَعَفَوْا، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ مِنْ عِبَادِ اللَّهِ مَنْ لَوْ أَقْسَمَ عَلَى اللَّهِ لأَبَرَّهُ ".
Bana Abdullah b. Münîr tahdis etti, [o] Abdullah b. Bekr es-Sehmî'den işitti, [o da] bize Humeyd tahdis etti, o Enes'ten [naklen] şöyle dedi: "Halası er-Rubeyyi', [bir kavgada] bir cariyenin ön dişini kırmıştı. [Ailesi] onlardan affetmelerini istediler [fakat] onlar yanaşmadılar. Bu defa arş (yaralama tazminatı) teklif ettiler, yine yanaşmadılar. Bunun üzerine Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem'e geldiler; [karşı taraf] kısas yapılmasından başka bir şeyi kabul etmedi. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem de kısasa hükmetti. Enes b. en-Nadr: 'Ey Allah'ın Resûlü! er-Rubeyyi'in ön dişi mi kırılacak? Hayır, seni hak ile gönderen [Allah]'a yemin olsun ki, onun dişi kırılmayacak!' dedi. Bunun üzerine Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem: 'Ey Enes! Allah'ın kitabının [hükmü] kısastır' buyurdu. Nihayet o kavim razı olup affettiler. Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem de şöyle buyurdu: 'Şüphesiz Allah'ın öyle kulları vardır ki, [bir konu üzerine] Allah'a yemin etse, Allah onu yemininde haklı çıkarır.'"