5211. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ أَيْمَنَ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنِ الْقَاسِمِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا خَرَجَ أَقْرَعَ بَيْنَ نِسَائِهِ، فَطَارَتِ الْقُرْعَةُ لِعَائِشَةَ وَحَفْصَةَ، وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا كَانَ بِاللَّيْلِ سَارَ مَعَ عَائِشَةَ يَتَحَدَّثُ، فَقَالَتْ حَفْصَةُ أَلاَ تَرْكَبِينَ اللَّيْلَةَ بَعِيرِي وَأَرْكَبُ بَعِيرَكِ تَنْظُرِينَ وَأَنْظُرُ، فَقَالَتْ بَلَى فَرَكِبَتْ فَجَاءَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَى جَمَلِ عَائِشَةَ وَعَلَيْهِ حَفْصَةُ فَسَلَّمَ عَلَيْهَا ثُمَّ سَارَ حَتَّى نَزَلُوا وَافْتَقَدَتْهُ عَائِشَةُ، فَلَمَّا نَزَلُوا جَعَلَتْ رِجْلَيْهَا بَيْنَ الإِذْخِرِ وَتَقُولُ يَا رَبِّ سَلِّطْ عَلَىَّ عَقْرَبًا أَوْ حَيَّةً تَلْدَغُنِي، وَلاَ أَسْتَطِيعُ أَنْ أَقُولَ لَهُ شَيْئًا.
Bize Ebû Nuaym tahdis etti, [o] bize Abdulvâhid bin Eymen tahdis etti, [o] dedi ki: Bana İbn Ebû Müleyke tahdis etti, [o] el-Kâsım'dan, [o] Âişe [radıyallahu anhâ]'dan [naklederek]; [o şöyle demiştir]: Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem sefere çıkacağı zaman hanımları arasında kura çekerdi. [Bir seferinde] kura Âişe ve Hafsa'ya çıktı. Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem gece olduğunda Âişe ile yürür, [onunla] konuşurdu. Hafsa [Âişe'ye] dedi ki: “Bu gece sen benim deveme, ben de senin devene binsem de sen [beni ve etrafı] seyretsen, ben de [seni ve etrafı] seyretsem olmaz mı?” Âişe: “Olur” dedi ve [değişip] bindiler. Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem Âişe'nin devesine -ki üzerinde Hafsa vardı- geldi, ona selam verdi ve sonra [yol boyunca] yürüdü, nihayet konakladılar. Âişe [Peygamberi yanında bulamayınca] onu kaybetti [ve kıskançlıktan ne yapacağını bilemedi]. Konakladıklarında [Âişe] ayaklarını izhir otlarının arasına sokuyor ve şöyle diyordu: “Yarabbi! Bana bir akrep veya yılan musallat et de beni soksun! O'na [Peygambere] bir şey de diyemiyorum.”