5325. Hadis
حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَبَّاسٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ مَهْدِيٍّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ لِعَائِشَةَ أَلَمْ تَرَيْنَ إِلَى فُلاَنَةَ بِنْتِ الْحَكَمِ طَلَّقَهَا زَوْجُهَا الْبَتَّةَ فَخَرَجَتْ. فَقَالَتْ بِئْسَ مَا صَنَعَتْ. قَالَ أَلَمْ تَسْمَعِي فِي قَوْلِ فَاطِمَةَ قَالَتْ أَمَا إِنَّهُ لَيْسَ لَهَا خَيْرٌ فِي ذِكْرِ هَذَا الْحَدِيثِ. وَزَادَ ابْنُ أَبِي الزِّنَادِ عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَابَتْ عَائِشَةُ أَشَدَّ الْعَيْبِ وَقَالَتْ إِنَّ فَاطِمَةَ كَانَتْ فِي مَكَانٍ وَحِشٍ فَخِيفَ عَلَى نَاحِيَتِهَا، فَلِذَلِكَ أَرْخَصَ لَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم.
Bize Amr bin Abbâs tahdis etti, [o] bize İbn Mehdî tahdis etti, [o] bize Süfyân tahdis etti, [o] Abdurrahman bin el-Kâsım'dan, [o] babasından [naklederek]; Urve bin ez-Zübeyr, Âişe'ye şöyle dedi: “Hâkem'in kızı falan kadını duymadın mı? Kocası onu kesin olarak boşadı, o da (evden) çıktı.” Âişe: “Ne kötü bir iş yaptı” dedi. Urve: “Fâtıma'nın sözünü işitmedin mi?” dedi. Âişe: “Şunu bil ki, bu hadisi zikretmekte onun için hiçbir hayır yoktur” dedi. İbn Ebî'z-Zinâd, Hişâm'dan, [o] babasından [naklederek şunu] ekledi: Âişe [böyle yapanı] şiddetle ayıpladı ve şöyle dedi: “Fatıma ıssız bir yerdeydi ve güvenliğinden endişe edildi; işte bu yüzden Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem ona (evden çıkması için) ruhsat verdi.”