5412. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ قَيْسٍ، عَنْ سَعْدٍ، قَالَ رَأَيْتُنِي سَابِعَ سَبْعَةٍ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مَا لَنَا طَعَامٌ إِلاَّ وَرَقُ الْحُبْلَةِ ـ أَوِ الْحَبَلَةِ ـ حَتَّى يَضَعَ أَحَدُنَا مَا تَضَعُ الشَّاةُ، ثُمَّ أَصْبَحَتْ بَنُو أَسَدٍ تُعَزِّرُنِي عَلَى الإِسْلاَمِ، خَسِرْتُ إِذًا وَضَلَّ سَعْيِي.
Bize Abdullah bin Muhammed tahdis etti, bize Vehb bin Cerîr tahdis etti, bize Şu'be tahdis etti, İsmâîl'den, [o] Kays'tan, [o] Sa'd'dan [naklederek]; dedi ki: Kendimi Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem ile birlikte yedi kişinin yedincisi olarak gördüm. Huble —veya habele— yaprağından başka yiyeceğimiz yoktu. Hatta birimiz (o kadar kurumuştuk ki) koyunun dışkıladığı gibi dışkılardı. Sonra (kalkmış şimdi) Benî Esed bana İslam konusunda ders vermeye (beni yola getirmeye) çalışıyor. O takdirde ben hüsrana uğramışımdır ve çabam boşa gitmiştir.