5979. Hadis
وَقَالَ اللَّيْثُ حَدَّثَنِي هِشَامٌ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ أَسْمَاءَ، قَالَتْ قَدِمَتْ أُمِّي وَهْىَ مُشْرِكَةٌ فِي عَهْدِ قُرَيْشٍ وَمُدَّتِهِمْ، إِذْ عَاهَدُوا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم مَعَ أَبِيهَا، فَاسْتَفْتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ إِنَّ أُمِّي قَدِمَتْ وَهْىَ رَاغِبَةٌ {أَفَأَصِلُهَا} قَالَ " نَعَمْ صِلِي أُمَّكِ ".
Ve Leys dedi ki: Hişam bana tahdis etti; Urve’den; [o da] Esma’dan [naklederek]. Dedi ki: Kureyş’in (Hudeybiye) ahdi ve mühleti (döneminde), Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem ile ahitleştikleri zaman, annem —müşrik olduğu halde— babasıyla birlikte (yanıma) geldi. Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’e fetva sordum ve dedim ki: “Annem (benden) bir şeyler isteyerek geldi; ona sıla-i rahimde bulunayım mı?” Buyurdu ki: “Evet, annene sıla-i rahimde bulun (ona iyi davran).”