357. Hadis
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبِي أُوَيْسٍ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ، عَنْ أَبِي النَّضْرِ، مَوْلَى عُمَرَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ أَنَّ أَبَا مُرَّةَ، مَوْلَى أُمِّ هَانِئٍ بِنْتِ أَبِي طَالِبٍ أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ أُمَّ هَانِئٍ بِنْتَ أَبِي طَالِبٍ، تَقُولُ ذَهَبْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَامَ الْفَتْحِ، فَوَجَدْتُهُ يَغْتَسِلُ، وَفَاطِمَةُ ابْنَتُهُ تَسْتُرُهُ قَالَتْ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَقَالَ " مَنْ هَذِهِ ". فَقُلْتُ أَنَا أُمُّ هَانِئٍ بِنْتُ أَبِي طَالِبٍ. فَقَالَ " مَرْحَبًا بِأُمِّ هَانِئٍ ". فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ غُسْلِهِ، قَامَ فَصَلَّى ثَمَانِيَ رَكَعَاتٍ، مُلْتَحِفًا فِي ثَوْبٍ وَاحِدٍ، فَلَمَّا انْصَرَفَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، زَعَمَ ابْنُ أُمِّي أَنَّهُ قَاتِلٌ رَجُلاً قَدْ أَجَرْتُهُ فُلاَنَ بْنَ هُبَيْرَةَ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قَدْ أَجَرْنَا مَنْ أَجَرْتِ يَا أُمَّ هَانِئٍ ". قَالَتْ أُمُّ هَانِئٍ وَذَاكَ ضُحًى.
İsmail b. Ebî Üveys bize tahdis etti, dedi ki: Malik b. Enes bana tahdis etti; Ömer b. Ubeydullah’ın azatlısı Ebu’n-Nadr’dan, Ebu Talib’in kızı Ümmü Hânî’nin azatlısı Ebu Mürre’nin kendisine haber verdiğine göre o, Ümmü Hânî bint Ebî Tâlib’i (şöyle derken) işitmiş: “Fetih yılında Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem’e gittim. Onu guslederken buldum; kızı Fatıma da kendisini (bir perdeyle) örtüyordu. Ona selam verdim. (Efendimiz): ‘Bu kim?’ buyurdu. Ben: ‘Ben Ebu Talib’in kızı Ümmü Hânî’yim.’ dedim. (Efendimiz): ‘Merhaba ey Ümmü Hânî!’ buyurdu. Guslünü bitirince kalktı ve tek bir elbise içinde (ona sarınmış olarak) sekiz rekat namaz kıldı. Namazı bitirince: ‘Ey Resûlullah! Annemin oğlu (Ali), benim emân verdiğim (himayeme aldım) bir adamı —ki o filan b. Hübeyre’dir— öldüreceğini söylüyor.’ dedim. Bunun üzerine Resûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem: ‘Ey Ümmü Hânî! Senin emân verdiğine (himayene aldığına) biz de emân verdik.’ buyurdu.” Ümmü Hânî: “Bu olay kuşluk (duhâ) vakti olmuştu.” dedi.