6451. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ لَقَدْ تُوُفِّيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَمَا فِي رَفِّي مِنْ شَىْءٍ يَأْكُلُهُ ذُو كَبِدٍ، إِلاَّ شَطْرُ شَعِيرٍ فِي رَفٍّ لِي، فَأَكَلْتُ مِنْهُ حَتَّى طَالَ عَلَىَّ، فَكِلْتُهُ، فَفَنِيَ.
Abdullah b. Ebi Şeybe bize tahdis etti, Ebu Üsame bize tahdis etti, Hişam [b. Urve] bize tahdis etti; babasından; Aişe radıyallahu anhâ’dan [naklederek]. Dedi ki: “Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem vefat ettiğinde, rafımda canlı bir varlığın yiyeceği cinsten bir miktar arpadan başka hiçbir şey yoktu. Ben o arpadan (bereketlenip çoğaldığı için) epey bir müddet yeyip durdum. (Sonunda ne kadar kaldığını merak ederek) onu tarttım; (ancak tarttıktan hemen sonra bereketi kesildi de) tükeniverdi!”