6621. Hadis
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُقَاتِلٍ أَبُو الْحَسَنِ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ أَبَا بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ لَمْ يَكُنْ يَحْنَثُ فِي يَمِينٍ قَطُّ، حَتَّى أَنْزَلَ اللَّهُ كَفَّارَةَ الْيَمِينِ وَقَالَ لاَ أَحْلِفُ عَلَى يَمِينٍ فَرَأَيْتُ غَيْرَهَا خَيْرًا مِنْهَا، إِلاَّ أَتَيْتُ الَّذِي هُوَ خَيْرٌ، وَكَفَّرْتُ عَنْ يَمِينِي.
Muhammed b. Mukâtil Ebu’l-Hasen bize tahdis etti, Abdullah [b. Mübarek] bize haber verdi, Hişâm b. Urve bize haber verdi; babasından [Urve b. ez-Zübeyr]’den; Ayşe’den [naklederek]. (Ayşe anlattı ki): Ebu Bekir radıyallahu anh, Allah Teâlâ yemin kefaretini (ayetle) indirene kadar yeminini hiçbir zaman bozmazdı. (Ayet indikten sonra ise) şöyle dedi: “Artık ben bir konu üzerine yemin eder de sonra başka bir şeyi ondan daha hayırlı görürsem; mutlaka o hayırlı olanı yaparım ve (bozduğum) yeminim için de kefaret veririm!”