6801. Hadis
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ الْجُعْفِيُّ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَبِي إِدْرِيسَ، عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَايَعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي رَهْطٍ، فَقَالَ " أُبَايِعُكُمْ عَلَى أَنْ لاَ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ شَيْئًا، وَلاَ تَسْرِقُوا، وَلاَ تَقْتُلُوا أَوْلاَدَكُمْ، وَلاَ تَأْتُوا بِبُهْتَانٍ تَفْتَرُونَهُ بَيْنَ أَيْدِيكُمْ وَأَرْجُلِكُمْ، وَلاَ تَعْصُونِي فِي مَعْرُوفٍ، فَمَنْ وَفَى مِنْكُمْ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ، وَمَنْ أَصَابَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا فَأُخِذَ بِهِ فِي الدُّنْيَا فَهْوَ كَفَّارَةٌ لَهُ وَطَهُورٌ، وَمَنْ سَتَرَهُ اللَّهُ فَذَلِكَ إِلَى اللَّهِ، إِنْ شَاءَ عَذَّبَهُ وَإِنْ شَاءَ غَفَرَ لَهُ ". قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ إِذَا تَابَ السَّارِقُ بَعْدَ مَا قُطِعَ يَدُهُ، قُبِلَتْ شَهَادَتُهُ، وَكُلُّ مَحْدُودٍ كَذَلِكَ إِذَا تَابَ قُبِلَتْ شَهَادَتُهُ.
Abdullah b. Muhammed el-Cu'fî bize tahdis etti, Hişam b. Yusuf bize tahdis etti, Ma'mer bize haber verdi; Zührî’den; Ebu İdris’ten; Ubâde b. es-Sâmit radıyallahu anh’tan [naklederek]. Dedi ki: Bir grup (insan) içinde ben Resulullah sallallâhu aleyhi ve sellem’e biat ettim. Şöyle buyurdu: “Allah’a hiçbir şeyi ortak koşmamanız, hırsızlık yapmamanız, çocuklarınızı öldürmemeniz, elleriniz ve ayaklarınız arasında (bir yalan) uydurarak iftira atmamanız ve maruf (iyilik) hususunda bana isyan etmemeniz üzere size biat ediyorum. Sizden kim (sözüne) vefa gösterirse ecri Allah’a aittir. Kim bu (yasaklardan) birini işler de dünyada (cezasını çekerek) hesaba çekilirse; bu onun için bir kefaret ve temizliktir. Allah kimin (kusurunu) örterse, artık onun durumu Allah’a kalmıştır; dilerse ona azap eder, dilerse onu bağışlar.” Ebu Abdullah (Buhari) dedi ki: Hırsız, eli kesildikten sonra tevbe ederse şahitliği kabul edilir. Hadd cezası uygulanmış herkes böyledir; tevbe ederlerse şahitlikleri kabul edilir.