590. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ أَيْمَنَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي أَنَّهُ، سَمِعَ عَائِشَةَ، قَالَتْ وَالَّذِي ذَهَبَ بِهِ مَا تَرَكَهُمَا حَتَّى لَقِيَ اللَّهَ، وَمَا لَقِيَ اللَّهَ تَعَالَى حَتَّى ثَقُلَ عَنِ الصَّلاَةِ، وَكَانَ يُصَلِّي كَثِيرًا مِنْ صَلاَتِهِ قَاعِدًا ـ تَعْنِي الرَّكْعَتَيْنِ بَعْدَ الْعَصْرِ ـ وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّيهِمَا، وَلاَ يُصَلِّيهِمَا فِي الْمَسْجِدِ مَخَافَةَ أَنْ يُثَقِّلَ عَلَى أُمَّتِهِ، وَكَانَ يُحِبُّ مَا يُخَفَّفُ عَنْهُمْ.
Ebû Nuaym bize tahdis etti, dedi ki: Abdülvâhid b. Eymen bize tahdis etti, dedi ki: Babam (Eymen) bana tahdis etti; Âişe’den (r.anha) şöyle işittiğini [naklen] dedi ki: “Onun (Peygamberin) ruhunu alan (Allah)’a yemin olsun ki, o Allah’a kavuşuncaya kadar bu iki rekatı hiç terk etmedi. Hatta Allah’a kavuşuncaya kadar (yani ömrünün sonuna doğru) namaz kılmak ona ağır gelmeye başlamıştı (yaşlılıktan/hastalıktan dolayı) da namazlarının çoğunu oturarak kılardı. (Kastedilen) İkindiden sonraki iki rekat (idi). Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem bunları kılardı; ancak ümmetine ağır geleceği endişesiyle bunları Mescid’de kılmazdı. Zira o (Peygamber), onlara (ümmetine) hafifletilen şeyleri severdi.”