7377. Hadis
حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ عَاصِمٍ الأَحْوَلِ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ النَّهْدِيِّ، عَنْ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ، قَالَ كُنَّا عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِذْ جَاءَهُ رَسُولُ إِحْدَى بَنَاتِهِ يَدْعُوهُ إِلَى ابْنِهَا فِي الْمَوْتِ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " ارْجِعْ فَأَخْبِرْهَا أَنَّ لِلَّهِ مَا أَخَذَ، وَلَهُ مَا أَعْطَى، وَكُلُّ شَىْءٍ عِنْدَهُ بِأَجَلٍ مُسَمًّى، فَمُرْهَا فَلْتَصْبِرْ وَلْتَحْتَسِبْ ". فَأَعَادَتِ الرَّسُولَ أَنَّهَا أَقْسَمَتْ لَتَأْتِيَنَّهَا، فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَقَامَ مَعَهُ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ وَمُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ، فَدُفِعَ الصَّبِيُّ إِلَيْهِ وَنَفْسُهُ تَقَعْقَعُ كَأَنَّهَا فِي شَنٍّ فَفَاضَتْ عَيْنَاهُ فَقَالَ لَهُ سَعْدٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ " هَذِهِ رَحْمَةٌ جَعَلَهَا اللَّهُ فِي قُلُوبِ عِبَادِهِ، وَإِنَّمَا يَرْحَمُ اللَّهُ مِنْ عِبَادِهِ الرُّحَمَاءَ ".
Ebu'n-Numan bize tahdis etti. Hammad b. Zeyd bize tahdis etti. Asım el-Ahvel'den; [o da] Ebu Osman en-Nehdi'den; [o da] Usame b. Zeyd'den [nakletti]. O dedi ki: Biz Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem’in yanındayken, kızlarından birinin elçisi O’na geldi; O’nu, ölmek üzere olan oğluna çağırıyordu. Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem: “Dön ve ona haber ver ki: Aldığı da Allah’ındır, verdiği de O’nundur. Ve O’nun katında her şey belli bir ecel iledir. Ona emret; sabretsin ve ecrini Allah’tan beklesin,” buyurdu. Fakat kızı elçiyi tekrar gönderdi ve O’nun mutlaka gelmesi için yemin etti. Bunun üzerine Nebi sallallâhu aleyhi ve sellem kalktı; O’nunla birlikte Sa'd b. Ubade ve Muaz b. Cebel de kalktı. Çocuk O’na verildi. Çocuğun nefesi, eski bir kırba içindeymiş gibi hırıltılı çıkıyordu. (Peygamberin) gözleri yaşardı. Sa'd O’na: “Ey Allah’ın Resulü! [Bu nedir]?” dedi. Buyurdu ki: “Bu, Allah’ın kullarının kalbine koyduğu bir rahmettir. Allah, kullarından ancak merhametli olanlara merhamet eder.”